20 mei 2021 bijwerken

Een week verder en er gebeurde van alles.
Het begon zaterdag.
Nadat ik de laatste twee kippen geholpen had om uit de veren te stappen en in een warm bad te gaan verpozen, was het plan om een uurtje of zo in de tuin te werken. De composthoop moest nodig overhoop gehaald worden, al jaren lag de vruchtbare zwarte aarde te wachten op een betere bestemming.
Gewapend met riek, afvalmand, snoeischaar liep ik naar de kruiwagen om de hele gereedsschapsvoorraad naar achter in de tuin te kruien.
Helaas zag ik niet dat de mond van de tuinslang op het terras lag. Ik stapte erop, het ding begon te rollen en ik rolde mee. En niet zo zuinig! Een stekende pijn in mijn borst, schaafwonden, overal voelde ik wel wat. Gelukkig was mijn bril op zijn plaats gebleven, de hoorapparaten had ik niet in mijn oren. Controle door de ribben in te drukken leverde het positieve punt: geen breuk! 
Ik ben maar opgekrabbeld, heb alles bij elkaar gezocht, eens met armen en schouders en benen, nek en rug bewogen, alles functioneerde nog. De kruiwagen gevuld en naar de werkplek gegaan. Maar na een kruiwagen of vier, vijf, voelde ik nattigheid in de arm-elleboogholte.
Wat bleek? Door het vallen was mijn huid daar minstens een ruime centimeter weggeschoven over een breedte van vijf, zes centimeter. 

"Blowwe wie e verke!", zeggen ze dan in Nuth.

Verder werken?, toch maar niet. Naar binnen, Tiny voorzichtig op de hoogte gebracht, de badkuip vol laten lopen en daar een minuut of tien liggen weken. Zij heeft toen speciale pleisters gepakt, altijd in voorraad in de non food afdeling van huize Jongen en de wonden, het waren er twee, aan elke elleboog één, met veel gevoel verzorgd. 
De nacht onrustig doorgebracht, de arm was ingepakt in een lange plastic handschoen om bloedvlekken in bed te vermijden. 
En dat voelt niet lekker aan.

's Ochtends merkte ik dat ik geen hoofdpijn had, niet duizelig was, vast op mijn benen stond. Een tetanusspuit had ik een jaar of drie geleden gehaald, toen ik gevallen was op de oprit. Drie dagen voordat we naar Rome gingen! 
Maandagmorgen hebben we de wonden opnieuw verschoond, gelukkig plakte het verband niet in de open wonde. Een boodschappenwandeling gemaakt, je wil toch in beweging blijven. 
De gaargekookte kipjes heeft Tiny verder schoongemaakt, ik heb er ragout van gebrouwen en ze rusten nu in de diepvries om nog eens te excelleren op tafel.
Vanmorgen hadden we afspraak bij de fysiotherapeut, die al op de hoogte was van het gedeuns. Na de behandeling hebben we nog wat fitness gedaan, het mocht en mag weer. Heel rustig, geen overdreven prestaties. 
Thuisgekomen wilden we de boel weer verschonen. Dat pakte ietwat verkeerd uit! Het verband zat vastgeplakt aan de wond, toen ik pleister en verband wegtrok begon ze in alle hevigheid te bloeden. Niet lang getreuzeld, het was nog voor twaalf uur, net op tijd om naar de huisarts te gaan voor een professionele behandeling. 
Met vette gaasjes werd de wond afgedekt, een rol verband eroverheen uitgerold, pleister op het verband om het vast te zetten. Een recept voor meer verband om regelmatig te wisselen en we konden weer naar huis.
Onze buurman en zijn buurman had een afspraak met een rattenvanger, niet uit Hameln, gewoon uit Schimmert. Al langer hadden we last van ratten. Gelukkig alleen in de tuin, kippenhok, schapenstal, onder een berg brandhout. Het advies van de vanger? "Ruim alles op wat zo maar rondslingert, geen vogels voeren, geen kruimels uitkloppen in de tuin en vallen zetten!"
Bij de buren staan die al lang en dat helpt, maar ja, ratten hè?

Ondertussen merk ik spierpijn, hier en daar laat ontdekte schaafwonden, bloeduitstortingen van allerlei grootte. Het weerhoudt me om de tuin verder onderhanden te nemen.

Tussendoor weef ik verder aan de serie handdoeken, het ziet er goed uit, ik hoop dat ze in de smaak vallen. 

Reactie toevoegen