1 augustus 2025 jammer dan...

Je wordt wakker, rond een uur of half zeven, gaat naar de badkamer, daar wachten al een paar pilletjes die je gezondheid op peil proberen te houden. Iets voor de bloeddruk, een ander om het cholestorolgehalte te temperen, een derde om wat extra vitaminen, die ik zelf niet aanmaak, binnen te krijgen.
Je kijkt met slaperige ogen in de spiegel, bedenkt wat deze dag zal brengen. In ieder geval verder gaan met opbomen van de ketting voor de gordijnen. Vervolgens loop je naar de kamer die we weefkamer gedoopt hebben.  
Je haalt de telefoon van de voeding, kijkt of er al berichten zijn, en met een scheef oog kijk je naar het weefgetouw.
"Eh, wat is dat? Zie ik dat goed? Het zal toch niet waar zijn!"
Twee spoelen lijken helemaal leeg te zijn! Je voelt voorzichtig of de indruk gelijk heeft. Ja hoor! Zonder dat je het in de gaten had, waren die spoelen al helmaal leeg. De moed zakt je in de pantoffels. Even laten bezinken. En bedenken wat er nu volgt. Op zoek gaan waar de garenvoorraad op was. Dat kan alleen maar door het opgeboomde deel af te wikkelen en zoeken waar het einde van die draad is. Of zou je eerst twee lege spoelen voldraaien?
Je kiest voor het laatste. Of ga je toch eerst maar verder zoeken waar de tweede draad ophield? Misschien beter, dan weet je hoe ver je terug moet draaien. En dat is een behoorlijk verschil.
Om de zorg te delen breng je je betere helft op de hoogte van het malheur. Dat gebeurt dan onder het ontbijt. Bedenken wat de beste voortgang zal zijn. Je wijst aangeboden hulp vriendelijk maar beslist van de hand.