Overige onderwerpen

21 februari 2021 79!

Alle festiviteiten rondom het ouder worden werden opgeschort. In sommige felicitaties werd al gezinspeeld op " mè volgent jaor, dan wuurt geviert!", want dan zou ik 80 kunnen worden. We zullen zien. Voor wat gisteren betrof, het was een heel leuke dag. Ik werd niet vergeten, app-jes, telefoontjes, mailtjes, ja zelfs ouderwetse al of niet volgeschreven kaarten werden op enigerlei manier bezorgd. En we hebben zelfs nog een ronde over het plateau gemaakt. Nuuj hoes, Helle, Terstraten, terug naar Griezegröbbe. Stralend weer, en daar profiteerden jong en oud van. Wandelaars, fietsers, auto cabriolets, menigeen vergezeld van zijn of haar trouwe viervoeter. 
Voorjaar hing in de lucht, love is in the air! De deskundigen voorspellen nog een aantal dagen dit voorjaarsweer. Dat wordt lopen! Negenenzeventig!

14 februari 2021 valentijnswandeling

Geen vastenavond dit jaar, voor ons andere jaren ook niet, geen valentijngedoe dit jaar, ook andere jaren niet, maar wel een flinke wandeling. We profiteren van het vriesweer. De veldwegen zijn nog steeds hardbevroren en dat maakt het lopen een stuk prettiger dan het geslobber door de modderige wegen die vaak vermengd zijn met de bewijzen dat Nuth een paardengemeente is. En vergeet de schattige huisgenootjes niet. Een zijn of haar rug krommende köter laat zijn stempel achter, terwijl het baasje toevallig de andere kant van het landschap bewondert. Tja....

Huize Nierhoven.

Onderweg naar een adres waar we een felicitatiekaart in de bus wilden gooien, de vrouw des huizes wordt vandaag tachtig!, liepen we langs de Platsbeek, rond de visvijvers, die hard bevroren waren. En daar werd druk gebruik van gemaakt. Volop schaatsende jeugd en oudere fanaten. Zij dromem zich een Thialf, zij dromen zich een Bodensee. 
Dit deel was open gebleven om de vaste bewoners ruimte te geven.                                                                                   

   My funny Valentine


12 februari 2021 winterwandelen

Vandaag hebben we een tocht gelopen rondom kasteel Schaloen, Valkenburg. Bij de wandeling hoorden enkele happen en dranken, een deal, zogezegd. We startten met een portie Apfelstrudel met warme chocomel. Vanwege de onoverkomelijke corona moesten we dat buiten het café nuttigen en drinken.

  


Een houten vorkje, een kartonnen bakje, opgepropt in de auto, vraagt dit om enige behendigheid om de lekkernij vlekkeloos naar binnen te werken! Maar het was zó lekker dat je niets verloren liet gaan. En met uitzicht op het kasteel was dat geen straf. We kregen een routebeschrijving mee, als ik ze bekijk komt dat wel heel bekend voor. Dat was een paar jaar geleden, in een ander seizoen. Dus..
Op pad. En dat hebben we geweten. Sommige stukken van het traject liepen over open velden. En daar stond een straffe wind uit het oosten. Het maakte meteen duidelijk dat daar niet enkel Wijzen vandaan komen! De gevoelstemperatuur was, volgens de weerman, -15 graden. En dat is écht koud. Een geluk dat de paden nog stevig bevroren waren. Vorige week nog een dag of drie regen, de kapotgetrapte grond was nu in grillige partijen en reliëfs bevroren! Voorzien van een steunstok, Nordic Walking, hebben we de tocht eigenlijk moeiteloos volbracht.
Weer aangekomen bij het kasteel werd het volgend hapje geserveerd. Een portie lekkere, knapperige, Vlaamse friet met een stevige kroket. En dat werd ook in de auto verorberd.
Al met al een heel geslaagde dag en een mooie wandeling met veel afwisseling.

3 februari 2021 Criëemesjkolonie

Vanmiddag hebben we geprofiteerd van een uurtje zon. Alles laten vallen, jassen aan, op pad over verharde wegen, dat wel. We liepen weer door de wijk met bovenstaande benaming. In een chroniek die ooit geschreven werd door E.Bruls, oud-collega, vond ik wat meer gegevens over deze huizen. 
De naam is die van de toenmalige burgemeester, L.Cremers, die met zijn vrouw zelf in van-twee-maak-één-huis woonde aan de Horenweg. Hij liet deze huizen bouwen in de vroege jaren twintig van de vorige eeuw. Hij wilde daarmee de "Hollender" integreren in de boerenbevolking die in die tijd voor 90% de sfeer bepaalde in Nuth. En door het voorbeeld te geven hoopte hij op navolging. Tegenwoordig zijn deze huizen erg in trek bij jonge stellen. Starters op de woningmarkt, heet dat.
 Door het maken van een verbinding tussen twee huizen bewoonden zij, zonder kinderen, een huis. En het is deze Leonard Cremers die later een kantoorboekhandel dreef aan de Stationstraat in Nuth. "K'ntoer Crieemesj" heette dat in de volksmond. En, om even af te dwalen, als kleuters op de bewaarschool gingen wij daar afvalrepen halen om te vlechten, te plakken, te scheuren, of, en dat was erge straf, om muizentandjes te scheuren. Langs de kant van een reep papier op korte afstand van elkaar inscheuringen maken en die naar rechts en naar links vouwen. En dat werd nauwgezet gecontroleerd door zuster Henriette!
Maar verder was ze wel een aardige zuster. Zij leerde ons de beroemde paasmandjes vlechten. Meestal mocht ik andere kinderen helpen, het vlechten had ik thuis geleerd, repen vilt om daar hoeden van te vormen. Toen ik veel later werkte op de Nuinhof zaten de kleuterleidsters te klungelen met repen papier om voor de rakkertjes een ...jawel...paasmandje te vlechten. Dankzij een ter plekke gegeven workshop lukte dat ook nog!

 

1 februari 2021 weven en zo...

De eerste dag van de maand waarin ik hopelijk 79 word.  Niet alleen de dagen, weken, maanden lopen als zand door mijn handen, ook de jaren lijken steeds sneller te gaan.
Maar zoals het nu gaat mag het nog wel even door gaan.
 De nieuwe voorraad draagtassen is vanmorgen gearriveerd en afgeleverd. Handwerk van begin tot einde. Een goeie naaister zet alle kunnen in om er iets moois van te maken. En dat is weer gelukt. Dank je wel, lieve betere helft! Als er een weefwerk naar een ander adres gaat, verpakken we dat in zo'n stoffen tas. De enige versiering is het logo dat ook in het werk zelf genaaid wordt. 
Der Ampelmann uit Berlijn loopt wat hij kan om op tijd te bezorgen! 

25 januari 2021 winter

Vanmorgen was het weer eens zover. Een behoorlijke laag sneeuw over huizen, auto's, velden, tuinen.
Al de tweede dag dat het op winter lijkt.
En na de sneeuw volgde ook alweer dooi. De zon brak door, de temperatuur liep wat omhoog, de wandelaars trokken de winterschoenen aan en gingen op pad.
We hebben ons aangesloten bij het leger wandelaars. En dan proberen we zo veel mogelijk paden, veldwegen en onverharde routes te lopen.
Gisteren is dat weer aardig gelukt.
We sloegen links een brede veldweg in, een zijweg van de Horenweg. We hadden die weg nog nooit gelopen, altijd gedacht dat het ergens dood liep.
Vorige week zagen we een nieuwe bewoonster van Grijzegrubben met haar hond die weg lopen.
Haar informatie maakte ons nieuwsgierig. En gisteren hebben we die weg dus gekozen. Schuin omhoog, een bocht, en dan versmalt hij tot een paadje.
 Op de achtergrond de huizen van de "Kriemesjkolonié", een naam die uit een tijd stamt dat je dat nog kon zeggen zonder dat je "discriminator" genoemd werd. De geschiedenis van de wijk ken ik niet. Ik weet niet beter dan dat die huizen er stonden en staan zolang ik me herinner.
Je loopt achter weilanden langs, afgeschermd door meidoornhagen, nog een bocht en dan loop je schuin omlaag naar een verharde veldweg, die uitmondt in Hunnecum. Maar je kunt die weg ook oversteken en dan je wandeling vervolgen over weer een veldweg die overgaat in een smal glibberig paadje, veelvuldig gebruikt door veldrijders, mountainbikers.  Uit voorzorg hadden we stokken meegenomen, die komen nu goed van pas. En ten slotte kom je uit op de verbindingsweg Helle Hunnecum. Bij een bank met een koperen inscriptieplaatje uit 2012. We zijn op bekend terrein, gaan naar rechts, naar links Nelisweg, "genHel", Halverwege naar rechts, richting Terstraten, naar links de verharde verbinding naar Schimmert, even naar rechts, "Nuuj hoes", op de kruising naar links, rechts langs Thermiek '54, een modelvliegtuigclub, naar Nuther kruis, rechts naar Grijzegrubben terug.

Een mooie wandeling! 

22 januari 2021wandeling en weven

Vanmiddag hebben we een kort rondje gedraaid, Nieuwhuis, Terstraten, Helle, Nelisweg, Nieuwhuis en dan weer richting Grijzegrubben naar de koffie met deze keer een stuk rijstevlaai met slagroom en chocoladekrullen! Dan weet je waar je voor loopt. 
Het is een welkome hobby aan het worden voor veel mensen. Geregeld kom je dezelfde groepen tegen, tegenwoordig zijn twee personen al een groep, en dan wissel je de geijkte beleefdheden uit. Dat het lekker is, dat het gisteren wel erg koud was, en dat het nu nog strenger gaat worden met de corona, maar ja, wat wil je, we houden ons echt aan de regels, ja, wij ook, ik heb de kleinkinderen al 14 weken niet meer gezien, ja, dan ga je ze toch missen, zo, dan maar weer verder, hou je taai.
Er zijn ook wandelaars en fietsers die geen krimp geven, stoer voor zich uit kijken en doorploegen, verwachtend dat de rest maar aan de kant moet.

Gistermiddag heb ik de ketting geschoren voor de wedstrijd van Weefnetwerk. 
Dat is dan de tweede, de eerste was als proeflap bedoeld en zal zo ook eindigen.

Woensdag maakten we een toer van 2 uur. Natuurlijk veel veldwegen, enkele verharde, andere modderig, maar steeds veel afwisseling. En dan zoeken we ook nog naar paden waar we nog niet liepen. Op deze tocht kozen we het pad achter de tuin waar vroeger het nonnenklooster stond aan de Stationstraat. Achter dat klooster lag een groot park, met vijver en bosschages. Je mocht er eigenlijk niet komen, Joep en Frits joegen je kwaad weg, voor de één was je bang, de andere "deed niks". Het klooster is al lang afgebroken, er staan nu appartementen, maar de tuin is gebleven. Heeft wel een aparte ingang en via trappen kom je dan op het pad dat op gegeven moment aansluit bij de wandelweg onder langs het kerkhof. En zo kom je uit op de Daelderweg. Steek over en volg de beek richting visvijvers, om de vijvers en de loze vissertjes heen vervolg je je wandeling weer langs de beek, "de Pletsjbèèk", richting Grijzegrubben.

En zo verglijden de dagen in domme regelmaat (Jacques Brel). Maar zonder excuus dat 't niet vlugger gaat.


Een nieuwe "uitdaging" om het klein grut te pushen mee te wandelen.
Kabouterhuisjes zoeken.
Deze muzikanten vonden we in een boomholte. "Daar hoorden zij d'engelen zingen!"

19 januari 2021 ..en krijg je de tijd om?....

Je zou de tijd niet om krijgen.
Een dag bij mijn zwager doorgebracht met het sorteren van gedichten, om in een bundel uit te geven.
Vermoeiend maar wel leuk werk.
Iedere dag dat het weer geschikt is, een flinke wandeling maken nu er geen fitness is.
Een ingewikkelde ketting geschoren om een proeflapje te weven voor Weefnetwerk, om te concluderen dat het geen goeie basis is.
De  diepvrieskast ontdooien en schoonmaken, voorraad op datum schikken, soort bij soort inruimen.
Zorgen voor het eten, dagelijks.
Een middag van de sauna genieten.
De genoemde ketting door hevels en riet halen. Achteraf blijkt de dichtheid niet dicht genoeg te zijn.
Kijken naar Heel Holland bakt, naar de mogelijke en onmogelijke opdrachten die gegeven worden.
Een appeltaartvariatie bedenken en bakken.
Boodschappen doen om verse spullen in voorraad te hebben.
Maak je geen zorgen, we krijgen de tijd wel om!
 

31 december 2020 oudjaar

De laatste "goede daad" voor dit jaar was een bezoekje bij mijn broer.
Het plan was er al langer, maar geen tijd of gelegenheid om uit te voeren.
Vanmorgen heb ik het plan ten uitvoer ebracht.
Alle ingrediënten waren voorradig, ik kon meteen aan de slag.

Omdat de hoeveelheid deeg voldoende was voor twee exemplaren kan ik zeggen dat het baksel zeker geen mis- geworden is.
Met het ene brood gewapend ging ik naar de naaste familie.
Werd met veel enthousiasme ontvangen en getrakteerd op....zelfgebakken wafels!
Tja, oudjaar, we wapenen ons voor het " heerlijk avondje dat nog gaat komen!".

27 december 2020 eindejaarsdagen

Zonder in droeve melancholie te vervallen, het was een vreemd jaar.
Wat is er niet door kunnen gaan? Het zou een lange lijst worden als ik het allemaal ga noteren.
Vakanties, theater, bioscoop, uiteten, sporten, spinning "Laten we dat maar niet doen!"
Je weet nooit wat er van kan komen. Nauwelijks ergens een bezoekje brengen, niemand die de deur plat loopt.
Verstrooiing zoeken bij de commerciëlen, films die je in verwondering in je stoel drukken.
"Waar hebben we nu toch naar gekeken?"

En dan heel af en toe een oplichtend extraatje.
Liv, van tegenover, die met twee koekjes en twee muffins, zélf gebakken ,"zo maar" aan de deur staat.
Nog net vóór het uitbreken van de pandemie op vakantie geweest.
Acht gehaakte sterretjes in een ring, een lieve sportvriendin, zegt ze zelf, doet dat even tussendoor. " zo maar".
En die sterretjes sieren onze kerstboom.
Een vriend en vriendin die "zo maar" met een boek en een fles wijn komen, om de dagen door te brengen.
Dat zal niet veel moeite kosten.
Een telefoon van een neef, die attent op verjaardagen reageert.
En nu "zo maar" eens opbelt om te weten hoe wij de hele coronamaanden zijn doorgekomen.
Wat is het dan goed om te zeggen "Heel goed!"
Van alle symptomen die er bij horen, hebben we niets meegekregen.
Een mail van de dochter van een te vroeg overleden weefvriendin. Zij wil gaan weven. En ik help haar graag op weg.
Een kaarsje branden in een veldkapel om je gedachten even te concentreren op dierbaren die ziek zijn of overleden.
Blij zijn als een andere vriend zijn nieuwe camper kan ophalen.
Tarwemeel kopen bij de ambachtelijke molenaar hier in het dorp en horen dat zijn dochter, oud-leerling, het heel goed doet in haar werk
Alle holle en veldwegen die we gelopen hebben en die weer als nieuw werkten na ze jaren niet bewandeld te hebben.

Als er wel iets vervelend is, dan zijn het de lussen van de mondkapjes die zich verstrengelen in de beugels van mijn bril, die weer vasthaakt aan de hoorapparaten die ik achter mijn oren draag. Soms bungelt het kostbaar kleinood nog net aan het draadje dat verbonden is met de schelp in het oor. Met uiterste voorzichtigheid peuter ik de ene lus uit de andere, controleer nauwgezet of ik alles nog heb, ga gerustgesteld verder. 

En nu is er dan het vaccin. 

Pagina's