Overige onderwerpen

Het komend weekend staat nú al in het teken van de spullen- en prullen- en plantjesmarkt in ons ooit zo rustige boerendorpke.
Inwoners hebben alles wat ze over hebben van de vorige markt opnieuw afgestoft en anders geëtaleerd om het weer aan te bieden aan eventuele belangstellenden.
Om 10.00 uur barst het festijn los en loopt door tot 14.00 uur.
Maar alleen als het droog blijft. 
Mijn bijdrage is geweven werk en een demonstratie op een leengetouw. Ik krijg hulp van een gedreven weefster, die niet alleen weeft maar ook spint, op een wiel en met spintolletjes.
Daarbij spint zij met allerlei soorten wol.
 

Bijna een week verder, druk aan het werk om de ketting door de hevels te halen.
Omdat het een weefsel in twee lagen wordt, vanwege de breedte die ik niet op mijn getouw krijg, is het een nauwkeurig aftellen en doorhalen door de juiste hevel.
En een onnozele afleiding is al genoeg om fouten te maken.
Gisteren was het heel bizar. Een blokje van 20 hevels en draden heb ik wel 6 of 7 keer helemaal uitgehaald en weer opnieuw ingeregen. 
Controle! Weer niet goed!
Opnieuw.
Opnieuw.
Je zou van minder sikkeneurig en wanhopig worden.
Vandaag liep het wat beter. Een telefoon of app kan al voldoende zijn om, jawel!, opnieuw te moeten tellen, beginnen en werken.

Maar er zijn ook leukere zaken die zich aanbieden.
30 Mei, een zaterdag, organiseert de buurtvereniging een "sjpullekesmarkt". Van 10.00 uur tot 14.00 uur kunnnen belangstellenden komen snuffelen of er wat van hun gading te snaaien valt.
Ik werd gevraagd of ik er met een weefgetouw zou willen staan om te demonstreren. 
Mijn getouw is echt niet verplaatsbaar naar een markt. Maar er zijn relaties die heel enthousiast :"Leuk!" geappt hebben. Die ook nog eens willen spinnen, met wiel en tolletjes. Een bandweefapparaat meebrengen!
Spelbreker kan enkel een fikse regenbui zijn.

Vanmorgen hebben we eindelijk weer eens een wandeling gemaakt over het plateau. De akkers worden in gereedheid gebracht voor de nieuwe oogsten, Vandaag was een boer bezig met het planten van aardappelen. 
Een enorme combinatie van onderdelen aan machinerie om de piepers in de grond te krijgen, direct bedekt met een verhoging aarde om de jonge plantjes te beschermen tegen vraatzucht of hagelbuien, nachtvorst of
ander ongerief.
We lopen een rondje van goeie 4 kilometer, en doen daar een uurtje over.

Het geloof in de klokken, de paashaas en het verstoppen van de meegebrachte eitjes is in de loop der jaren ernstig onderhevig aan sleet. Uiteindelijk rangeer je deze folklore bij sinterklaas, zwarte Piet, santa Claus, de ooievaar, sint maarten, en wat er verder aan onzinnigheid op onze mouwen gespeld werd.
Sinds gistermiddag werd het geloof in de eierverstopverhalen weer onderuit gehaald.
 We hebben de verf zelf gekocht, alles zelf voorbereid, eigenhandig de eitjes in met handschoenen beschermde handjes geknuffeld in een plasje verf. Na het koesteren bewerkt met een lapje goudfolie om een extra-stralend effect te bereiken. Dat zie ik de hazen nog niet zo gauw voor mekaar krijgen. Vanmorgen hebben we de eerste exemplaren met zorg uitgezocht, je wil toch met een stérk ei in de arena treden om je tegenstander te verslaan. Helaas, mijn betere helft heeft zeker een betere techniek van "tietsje"!. Twee rondes gekopt, twee keer verloren. Maar elk nadeel hep z'n foordeel: je kunt een eitje meer pellen en verorberen.

We zitten in de Goede week, zoals de dagen vóór Pasen genoemd werden en ook nog wel worden. Menigeen zal niet weten wat er in deze week allemaal voorbij komt. Vooral aan religieuze gebeurtenissen.
Palmzondag hebben we al gehad. Een glorieuze intocht in Jeruzalem van Christus, bescheiden gezeten op een ezel. En het volk spreidt uitbundig kleding op de grond waarover het beestje mag lopen. Wat na die zondag verder gebeurde is nooit verteld. 
Donderdag vieren de mannen het laatste avondmaal, brood en wijn worden op mysterieuze wijze het lichaam en bloed van Jezus. "Er gebeurde een wonder!", zei pastoor dan en wij knikten overtuigd dat dat inderdaad een wonder mocht heten. Wat waren we verontwaardigd dat Judas wegliep uit de zaal om Jezus te verraden aan de Romeinen. 
Nog een wonder, Petrus die een soldaat een oor afhakte, werd terecht gewezen en Jezus zette dat oor weer vast aan de kop van de soldaat. Een dramatische nacht volgde. 
Niemand wist goed te verwoorden waarom Hij sterven moest.
Op vrijdag, Goede Vrijdag, volgde dan het tragisch dieptepunt in dit hele gebeuren. Na een zware geseling werd Hij gedwongen zijn kruis naar Calvarie te slepen, met vallen en opstaan, om daar aan het kruis genageld te worden.
Met geknepen billetjes en rode konen luisterden we naar het lijdensverhaal, zoals Pastoor dat met veel drama vertelde. Het bloed stroomde overvloedig, de pijn was niet te beschrijven, dat alles was om ons,
ZONDAARS,
te bevrijden van de hel. 
Om alles extra vroom te ondergaan zaten we iedere dag wel een uur of zo in de kerk.
We werden om de beurt naar de biechtstoel gestuurd om onze zonden te belijden. Je bedacht de vreselijkste daden die je begaan had: omkijken in de kerk, veel gepraat onder de H.Mis, een koekje uit de trommel gepakt zonder te vragen, kwaad op mijn zusje geweest, zwaar gebukt onder die last luisterde je naar de vermanende woorden van de biechtvader. Dan een oefening van berouw opzeggen en tenslotte terug in de bank penitentie doen, meestal een paar OnzeVaders en WeesGegroeten met het vaste voornemen vanaf nu niet meer te zondigen. 
We zaten in de tweede, derde, vierde, vijfde of zesde klas! Zeven, acht, negen, tien, elf of twaalf jaar oud!
Dan begon de paasvakantie, met het eerste hoogtepunt: het einde van de vastentijd. Veertig dagen geen snoep, of ander lekkers.
Zaterdag om twaalf uur 's middags was die periode voorbij, het eerste plakkerige zuurtje uit je vastentrommeltje werd uitgepakt en weggesnoept. Dan kwamen de kerkklokken terug uit Rome en strooiden de paaseieren uit, geholpen door de paashaas die de eitjes wat beter verstopte, dan duurde het zoeken wat langer. 
Paaszondag werd dan groots gevierd. Alles wat je in de vastentijd had laten staan, vooral aan maaltijden, werd nu ingehaald. 

Het Rjke Roomsche Leven......

En met het begin van de lente kwamen diverse zonnige berichten binnen.
Allereerst de verlenging van het rijbewijs voor mijn betere helft. Geen restrictie's, tractorrijden blijft toegestaan, er mag een kar achter de auto gehangen worden, het rijplezier kan onverminderd doorgaan.
En dat is een hele opluchting.
Dan werd een pakje bezorgd, stevig ingepakt, met plakband versterkt. Het uitpakken kostte nogal wat moeite, maar die moeite werd wel beloond. Het ruilobject! Een schilderijtje voor een shawl.
De shawl is nog niet afgewerkt, daar moet een vakkundige aan te pas komen. 
Het schilderijtje toont een takje aalbessen, met enkele droge blaadjes. Elk besje vangt een spetter licht, je zou er zó in willen bijten. 
Een beetje sprakeloos staan we te kijken naar het werk. En zijn er heel blij mee.
 
Ten derde. In het jaar dat begon met de zomer kregen we elke drie maanden een combinatie van een doos wijn met de passende recepten.
Recepten van een professioneel niveau, ingrediënten die normaliter niet in mijn keuken verwerkt worden. De passende wijnen smaken ook zonder het hapje of gerecht dat uitvoerig beschreven wordt.
En vandaag volgt de vierde zending, wat ons betreft ook de laatste in deze serie.
Of er nog meer lente-luchtige zaken voorbij komen weet ik natuurlijk niet, het zou wel passend zijn.

De overslagen in de ketting, de dubbele doorhalingen in het riet, er moest heel wat verbeterd worden om een verantwoord weefsel te krijgen. Dat is ondertussen gebeurd, op een grondige manier. Helemaal opnieuw beginnen en nóg beter kijken bij het doorhalen van de kettingdraden door het riet. Maar dat is nu wel correct. 
Carnaval hebben we helemaal overgeslagen, we zijn een paar dagen in Berlijn geweest, een concertreis op topniveau!
Die Berliner Philharmonie in hun eigen concertzaal, Arthur en Lucas Jussen die hier hun debuut maakten, "we zijn erbij geweest!", Madama Butterfly en dan nog het orkest van "das Konzerhaus" onder de leiding van hun chef dirigent. Een vrije dag benutten we om Humboldt Forum te bezoeken, alleen maar topstukken, een andere vrije dag werd besteed aan das Kaufhaus des Westens.
Al met al een heel mooie reis.

En nu ben ik dan bezig met de shawl voor een oud-leerling, een weefsel dat niet echt opschiet, heel simpel, heel fijn, twee kleuren die samen verwerkt worden.
  De twee kleuren mengen onregelmatig, dat levert een speels, rijk gevarieerd geheel op.

De tweede maand van wat nog pas het nieuwe jaar genoemd werd.En al snel niet te onderscheiden was van het vorige jaar.
Ook de maand waarin ik weer een jaar mag bijtellen, van 83 rustigjes aan naar 84. 
  Gisteren heb ik een hele tijd besteed aan het afhechten en wegknippen van overtollige draadjes. Op de linker foto nog te zien. Tijdens het weven laat ik de teruggestopte eindjes zitten. Pas als de productie van het getouw is ga ik het afwerken. En netjes oprollen, dat maakt het vervoer handelbaarder. Een heel karwei, in totaal toch zo'n 64 meter die je nauwkeurig bekijkt en bewerkt. Hier en daar is het nodig om een draadje niet af te knippen, maar in te stoppen. Een draadbreuk kan nu hersteld worden.
Voor morgen heb ik een afspraak met een stoffeerder die een optie geeft over kosten en duur van het naaien en plooien van de stof tot gordijn.
Ik ben heel benieuwd.

Een uurtje extra aan het getouw levert direct zichtbare vooruitgang op. Op dit moment heb ik 30 meter eneen beetje geweven. Het wordt een indrukwekkende rol stof. Als het een beetje meezit haal ik wel 33 meter. Dat ligt eraan of ik nergens een telfout heb gemaakt toen ik opboomde. Dat zal zich nu wreken. Eén ronde gemist betekent dat over de hele breedte 1 meter minder geweven kan worden. W at dan mogelijk is, een ronde bijknopen! Niet echt mooi, maar wel besparing van materiaal. 

We zullen zien. Morgenmiddag gaat het werk verder. Mijn doel is om nu dagelijks 50 cm vooruit te komen. Dan moet er wel niets tussen komen.

Zoals een telefoon die niet meer werkt. De vaste aansluiting gaf steeds maar de bezettoon, mobiel naar het vaste nummer leverde ook al niets op. 
"Geen aansluiting onder dit nummer.", was de vriendelijke stem van de medewerker.
Wat bleek? Na bezoek vanmorgen aan de winkel waar ik de telefoon kocht, werd me geadviseerd om "TE RESETTEN!" Alles uittrekken, wachten, weer aansluiten, wachten tot alle lichtjes branden.
En jawel hoor! Als vanouds waren we weer verbonden met de buitenwereld.
 

28 meter, nog pakweg 5 meter te gaan. Elkwe vrije tijd die ik heb wordt besteed aan ...weven!
Enerzijds geen probleem om de tijd zo te vullen, anderszijds blijft er weinig over voor andere zaken.
Gauw wat boodschappen doen, een enkele keer een kleine wandeling. 
Gelukkig ben ik niet zo'n verslaafde TV-kijker, ik kan dagen zonder. 

Zoëven kwam een bericht binnen van de wel-en-wee-app van ons dorpke aan de Pletsjbèèk.
Een vernieuwde website Grijzegrubben.nl . Een korte blik toont allerlei nieuwtjes, programma, "moele en boele", een aanvulling op de "roddelrubriek" met persoonlijk blijde berichten en klaagzangen over verdwenen poezen of weggelopen honden, oudejaarsgeknal en meer van dit burengepraat. 
Gelukkig geen scheldpartijen of klinkklare onzin.

Wat we al dachten, het was een niet zo rustige overgang naar het nieuwe jaar. Nieuwe bewoners, nieuwe methoden. Tot lang na middernacht bleven de vuurwerkers maar doorgaan. "Siervuurwerk", noemt dat. Kabaal is het!
Vandaag is opgegaan aan van alles. De allerlaatste wenskaart is af. 
Maar ook aan weven. 23 Meter. Het gaat echt naar het einde toe. Ik krijg nu iets van: " Nu wil ik het afhebben!"