Weblog

Bijna een week verder, druk aan het werk om de ketting door de hevels te halen.
Omdat het een weefsel in twee lagen wordt, vanwege de breedte die ik niet op mijn getouw krijg, is het een nauwkeurig aftellen en doorhalen door de juiste hevel.
En een onnozele afleiding is al genoeg om fouten te maken.
Gisteren was het heel bizar. Een blokje van 20 hevels en draden heb ik wel 6 of 7 keer helemaal uitgehaald en weer opnieuw ingeregen. 
Controle! Weer niet goed1
Opnieuw.
Opnieuw.
Je zou van minder sikkeneurig en wanhopig worden.
Vandaag liep het wat beter. Een telefoon of app kan al voldoende zijn om, jawel!, opnieuw te werken.

Maar er zijn ook leukere zaken die zich aanbieden.
30 Mei, een zaterdag, organiseert de buurtvereniging een "sjpullekesmarkt". Van 10.00 uur tot 14.00 uur kunnnen belangstellenden komen snuffelen of er wat van hun gading te snaaien valt.
Ik werd gevraagd of ik er met een weefgetouw zou willen staan om te demonstreren. 
Mijn getouw is echt niet verplaatsbaar naar een markt. Maar er zijn relaties die heel enthousiast :"Leuk!" geappt hebben. Die ook nog eens willen spinnen, met wiel en tolletjes. Een bandweefapparaat meebrengen!
Spelbreker kan enkel een fikse regenbui zijn.

Vanmorgen hebben we eindelijk weer eens een wandeling gemaakt over het plateau. De akkers worden in gereedheid gebracht voor de nieuwe oogsten, Vandaag was een boer bezig met het planten van aardappelen. 
Een enorme combinatie van onderdelen aan machinerie om de piepers in de grond te krijgen, direct bedekt met een verhoging aarde om de jonge plantjes te beschermen tegen vraatzucht of hagelbuien, nachtvorst of
ander ongerief.
We lopen een rondje van goeie 4 kilometer, en doen daar een uurtje over.

  De individuele segmenten zijn in de goede volgorde op het getouw gezet. De evenaar, of efeenaar, zorgt ervoor dat de breedte gehandhaafd blijft. Met de onmisbare hulp van mijn betere helft draaien we de ketting gelijkmatig en rustig op de kettingboom. Daarbij wopgt ze strak getrokken zodat er geen lussen of knopen gevormd worden. Het volgend onderdeel is hetplaatsen van de kruislatten. Om dat te vereenvoudigen heb ik bij het scheren gezorgd dat de kettingdradenkruiselings opgeboomd worden, en afgebonden. Één voor één rijg ik de segmenten aan de kruislatten. 
Zo ver ben ik nu.

Het scheren van de ketting is klaar. 1700 keer langs de pinnen die de maat bepalen. De lengte is 4 meter, een eenvoudig rekensommetje levert 1700 x 4 =6800 meter materiaal op.
 De ketting is verdeeld over 8 strengen van 2 x 10 cm en één streng van 5 x 10 cm. Elke streng heeft een nummer, op deze wijze kan ik de goede volgorde op de kettingboom bepalen. Een werk dat misschien morgen start, afhankelijk van het weer. Omdat het hier gaat over een dubbelweefsel, een onder- en bovenlaag, verbonden aan één kant, levert het tenslotte een lap van170 cm breed op.
We gaan het zien!

Als je in een glossy iets leest over "garen" , denk je misschien dat de kookrubriek voor je ligt.
Het vlees moet langzaam garen, bijvoorbeeld.
Dat kan.
Maar in mijn geval gaat het over een bestelling van vorige week.
Die zou vandaag bezorgd worden tussen half elf en half een.
Het werd éen uur, half twee, nog later en we hadden nog verschillende zaken op ons programma voor vandaag.
Uiteindelijk een notitieblaadje op de deur geplakt met de mededeling het bestelde af te geven bij de buren.
We deden onze boodschappen, thuisgekomen staat er een doos bij de deur. Het bestelde materiaal!
 Onze buurman had de doos al bij de deur gezet toen hij ons zag aankomen. 13000 meter katoen om het volgende project te starten.
Dan kan ik niet wachten om te kijken of de bestelling klopt. Het was helemaal in orde.
 

Ja, voor een verzoek om een tafelkleed te weven, met servetten, heb ik het gewenste garen besteld en dat zou vandaag geleverd worden. Evenwel op een tijdstip dat we niet thuis waren. Dus omzetten naar morgen.
En tot zolang heb ik even wat rust. Dat is ook maar betrekkelijk.
Het hele weekend is opgegaan aan een speciale attentie die ik weefde. 
Een kussentje, bedoeld als steun voor als het erger wordt. 
De beroerde uitslag die een ex-collega, kennis, kwekeling kreeg wil ik vertalen in een speciaal voor haar geweven werk.
De afwerking wordt onderhanden genomen.

Na de gordijnen heb ik al weer een sjaal geweven van merinowol. Die gaat uiteindelijk naar Londen, waar de "klant" woont en werkt.
 Het onderwerp van het schilderij zijn aalbessen uit de eigen tuin.

Weliswaar van vorig jaar, "ze waren erg lekker!".  
Elk besje vangt een spatje licht, de blaadjes licht gekruld en al enigszins verdord.
Het heeft een plekje gekregen nsst de kast die overgrootvader van vaderskant gemaakt heeft.
Bij de verdeling van wat er in huis was ging deze kast naar mijn vader.
Het past goed bij elkaar.
Wordt een ruil.
Zij een sjaal, ik een schilderijtje!
Een olieverfwerkje, waarbij de verf zelf gemengd is met authenthieke poeders op de manier zoals ook Vermeer en andere schilders uit de Gouden Eeuw dat deden.

Het geloof in de klokken, de paashaas en het verstoppen van de meegebrachte eitjes is in de loop der jaren ernstig onderhevig aan sleet. Uiteindelijk rangeer je deze folklore bij sinterklaas, zwarte Piet, santa Claus, de ooievaar, sint maarten, en wat er verder aan onzinnigheid op onze mouwen gespeld werd.
Sinds gistermiddag werd het geloof in de eierverstopverhalen weer onderuit gehaald.
 We hebben de verf zelf gekocht, alles zelf voorbereid, eigenhandig de eitjes in met handschoenen beschermde handjes geknuffeld in een plasje verf. Na het koesteren bewerkt met een lapje goudfolie om een extra-stralend effect te bereiken. Dat zie ik de hazen nog niet zo gauw voor mekaar krijgen. Vanmorgen hebben we de eerste exemplaren met zorg uitgezocht, je wil toch met een stérk ei in de arena treden om je tegenstander te verslaan. Helaas, mijn betere helft heeft zeker een betere techniek van "tietsje"!. Twee rondes gekopt, twee keer verloren. Maar elk nadeel hep z'n foordeel: je kunt een eitje meer pellen en verorberen.

We zitten in de Goede week, zoals de dagen vóór Pasen genoemd werden en ook nog wel worden. Menigeen zal niet weten wat er in deze week allemaal voorbij komt. Vooral aan religieuze gebeurtenissen.
Palmzondag hebben we al gehad. Een glorieuze intocht in Jeruzalem van Christus, bescheiden gezeten op een ezel. En het volk spreidt uitbundig kleding op de grond waarover het beestje mag lopen. Wat na die zondag verder gebeurde is nooit verteld. 
Donderdag vieren de mannen het laatste avondmaal, brood en wijn worden op mysterieuze wijze het lichaam en bloed van Jezus. "Er gebeurde een wonder!", zei pastoor dan en wij knikten overtuigd dat dat inderdaad een wonder mocht heten. Wat waren we verontwaardigd dat Judas wegliep uit de zaal om Jezus te verraden aan de Romeinen. 
Nog een wonder, Petrus die een soldaat een oor afhakte, werd terecht gewezen en Jezus zette dat oor weer vast aan de kop van de soldaat. Een dramatische nacht volgde. 
Niemand wist goed te verwoorden waarom Hij sterven moest.
Op vrijdag, Goede Vrijdag, volgde dan het tragisch dieptepunt in dit hele gebeuren. Na een zware geseling werd Hij gedwongen zijn kruis naar Calvarie te slepen, met vallen en opstaan, om daar aan het kruis genageld te worden.
Met geknepen billetjes en rode konen luisterden we naar het lijdensverhaal, zoals Pastoor dat met veel drama vertelde. Het bloed stroomde overvloedig, de pijn was niet te beschrijven, dat alles was om ons,
ZONDAARS,
te bevrijden van de hel. 
Om alles extra vroom te ondergaan zaten we iedere dag wel een uur of zo in de kerk.
We werden om de beurt naar de biechtstoel gestuurd om onze zonden te belijden. Je bedacht de vreselijkste daden die je begaan had: omkijken in de kerk, veel gepraat onder de H.Mis, een koekje uit de trommel gepakt zonder te vragen, kwaad op mijn zusje geweest, zwaar gebukt onder die last luisterde je naar de vermanende woorden van de biechtvader. Dan een oefening van berouw opzeggen en tenslotte terug in de bank penitentie doen, meestal een paar OnzeVaders en WeesGegroeten met het vaste voornemen vanaf nu niet meer te zondigen. 
We zaten in de tweede, derde, vierde, vijfde of zesde klas! Zeven, acht, negen, tien, elf of twaalf jaar oud!
Dan begon de paasvakantie, met het eerste hoogtepunt: het einde van de vastentijd. Veertig dagen geen snoep, of ander lekkers.
Zaterdag om twaalf uur 's middags was die periode voorbij, het eerste plakkerige zuurtje uit je vastentrommeltje werd uitgepakt en weggesnoept. Dan kwamen de kerkklokken terug uit Rome en strooiden de paaseieren uit, geholpen door de paashaas die de eitjes wat beter verstopte, dan duurde het zoeken wat langer. 
Paaszondag werd dan groots gevierd. Alles wat je in de vastentijd had laten staan, vooral aan maaltijden, werd nu ingehaald. 

Het Rjke Roomsche Leven......

En met het begin van de lente kwamen diverse zonnige berichten binnen.
Allereerst de verlenging van het rijbewijs voor mijn betere helft. Geen restrictie's, tractorrijden blijft toegestaan, er mag een kar achter de auto gehangen worden, het rijplezier kan onverminderd doorgaan.
En dat is een hele opluchting.
Dan werd een pakje bezorgd, stevig ingepakt, met plakband versterkt. Het uitpakken kostte nogal wat moeite, maar die moeite werd wel beloond. Het ruilobject! Een schilderijtje voor een shawl.
De shawl is nog niet afgewerkt, daar moet een vakkundige aan te pas komen. 
Het schilderijtje toont een takje aalbessen, met enkele droge blaadjes. Elk besje vangt een spetter licht, je zou er zó in willen bijten. 
Een beetje sprakeloos staan we te kijken naar het werk. En zijn er heel blij mee.
 
Ten derde. In het jaar dat begon met de zomer kregen we elke drie maanden een combinatie van een doos wijn met de passende recepten.
Recepten van een professioneel niveau, ingrediënten die normaliter niet in mijn keuken verwerkt worden. De passende wijnen smaken ook zonder het hapje of gerecht dat uitvoerig beschreven wordt.
En vandaag volgt de vierde zending, wat ons betreft ook de laatste in deze serie.
Of er nog meer lente-luchtige zaken voorbij komen weet ik natuurlijk niet, het zou wel passend zijn.

De stoffeerder is bezig met het ophangen van de nieuwe gordijnen.

   Het geheel en een close up. Het verticale gele draadje is eco jeans garen van Venne. Een garen dat is samengesteld uit oude jeans, enkele procenten pet-flessen en een "draagdraad" om het geheel werkbaar te maken. Een mooi garen met veel mogelijkheden. Al eerder weefde ik er zes kussens van voor de eetkamerstoelen, die we al 54 jaar gebruiken aan de eettafel, even oud!
 

De overslagen in de ketting, de dubbele doorhalingen in het riet, er moest heel wat verbeterd worden om een verantwoord weefsel te krijgen. Dat is ondertussen gebeurd, op een grondige manier. Helemaal opnieuw beginnen en nóg beter kijken bij het doorhalen van de kettingdraden door het riet. Maar dat is nu wel correct. 
Carnaval hebben we helemaal overgeslagen, we zijn een paar dagen in Berlijn geweest, een concertreis op topniveau!
Die Berliner Philharmonie in hun eigen concertzaal, Arthur en Lucas Jussen die hier hun debuut maakten, "we zijn erbij geweest!", Madama Butterfly en dan nog het orkest van "das Konzerhaus" onder de leiding van hun chef dirigent. Een vrije dag benutten we om Humboldt Forum te bezoeken, alleen maar topstukken, een andere vrije dag werd besteed aan das Kaufhaus des Westens.
Al met al een heel mooie reis.

En nu ben ik dan bezig met de shawl voor een oud-leerling, een weefsel dat niet echt opschiet, heel simpel, heel fijn, twee kleuren die samen verwerkt worden.
  De twee kleuren mengen onregelmatig, dat levert een speels, rijk gevarieerd geheel op.