4 november 2018 rituelen

Gistermorgen hebben we de graven van onze ouders een beurt gegeven.
Gewapend met warm water, schrobber, doeken, borstels poetsen we eens per jaar de kruisen en zerk.
Een werk dat we hebben overgenomen van mijn zus, toen die dat niet meer echt kon doen.
Het sluitstuk is het leggen van een bloemstuk op de schoon geschrobde steen, of tussen de kruisen van
de ouders van Tiny.
 
Als het een beetje mooi weer blijft kan zo'n bloemstuk wel een week of twee blijven liggen.
Daarna ruimen we het op, in de container, en dat was het dan.

Een ander ritueel is, toevallig ook 3 november, de "viering" van het naamfeest van Tiny. Hubertus,
patroon van de jacht, het is de heilige die verdwaalde in een woud en die daar een verschijning had van een hert
dat tussen de takken van het gewei een kruis droeg. Hubertus op de knieën, beloofde nooit meer te jagen.
Ik vertelde dat verhaal aan de kinderen, leerlingen, van groep vijf. Terwijl wij nog in devotie zwegen, vroeg Ronald:
"Hoe is-t-ie uit dat woud gekomen?"
Toen wist ik dat "the times they are a-changing."

Maar het naamfeest hebben we rustig gevierd. In Maastricht. Een kaars gebrand in de OLV kapel, een film bezocht,
Bohemian Rhapsody, over Freddy Mercury en Queen, en tenslotte gegeten bij Vino and Friends, een Italiaans getint restaurant,
dat deels gedreven wordt door een oud-leerling van Tiny. Druk, heel lekker en "gezellig". 

Reactie toevoegen