27 december 2020 eindejaarsdagen

Zonder in droeve melancholie te vervallen, het was een vreemd jaar.
Wat is er niet door kunnen gaan? Het zou een lange lijst worden als ik het allemaal ga noteren.
Vakanties, theater, bioscoop, uiteten, sporten, spinning "Laten we dat maar niet doen!"
Je weet nooit wat er van kan komen. Nauwelijks ergens een bezoekje brengen, niemand die de deur plat loopt.
Verstrooiing zoeken bij de commerciëlen, films die je in verwondering in je stoel drukken.
"Waar hebben we nu toch naar gekeken?"

En dan heel af en toe een oplichtend extraatje.
Liv, van tegenover, die met twee koekjes en twee muffins, zélf gebakken ,"zo maar" aan de deur staat.
Nog net vóór het uitbreken van de pandemie op vakantie geweest.
Acht gehaakte sterretjes in een ring, een lieve sportvriendin, zegt ze zelf, doet dat even tussendoor. " zo maar".
En die sterretjes sieren onze kerstboom.
Een vriend en vriendin die "zo maar" met een boek en een fles wijn komen, om de dagen door te brengen.
Dat zal niet veel moeite kosten.
Een telefoon van een neef, die attent op verjaardagen reageert.
En nu "zo maar" eens opbelt om te weten hoe wij de hele coronamaanden zijn doorgekomen.
Wat is het dan goed om te zeggen "Heel goed!"
Van alle symptomen die er bij horen, hebben we niets meegekregen.
Een mail van de dochter van een te vroeg overleden weefvriendin. Zij wil gaan weven. En ik help haar graag op weg.
Een kaarsje branden in een veldkapel om je gedachten even te concentreren op dierbaren die ziek zijn of overleden.
Blij zijn als een andere vriend zijn nieuwe camper kan ophalen.
Tarwemeel kopen bij de ambachtelijke molenaar hier in het dorp en horen dat zijn dochter, oud-leerling, het heel goed doet in haar werk
Alle holle en veldwegen die we gelopen hebben en die weer als nieuw werkten na ze jaren niet bewandeld te hebben.

Als er wel iets vervelend is, dan zijn het de lussen van de mondkapjes die zich verstrengelen in de beugels van mijn bril, die weer vasthaakt aan de hoorapparaten die ik achter mijn oren draag. Soms bungelt het kostbaar kleinood nog net aan het draadje dat verbonden is met de schelp in het oor. Met uiterste voorzichtigheid peuter ik de ene lus uit de andere, controleer nauwgezet of ik alles nog heb, ga gerustgesteld verder. 

En nu is er dan het vaccin. 

Reactie toevoegen