2 maart 2018 struikelblokje

We hadden een paar boeken besteld. Die afgeleverd zouden worden in de brievenbus. Ik ga, als het al donker is, nog eens kijken of de bestelling er is. 
Dik ingepakt, niet zo'n goed zicht, een omhooggevallen blokje basalt, ik blijf hangen met de rechtervoet, schiet los en mijn linkerbeen houdt die snelheid niet bij. Dan weet je al dat dit niet goed gaat. En gelijk heb je, heb ik. Ik maak een schuiver over de stenen van de oprit, schaaf mijn handen, kom met de bril op de grond terecht, bril drukt op de wenkbrauwboog, bloeden als een rund, een knie knalt tegen de stenen, een paar ribben raken de grond, dit is serieus.
Gelukkig heeft mijn betere helft de tegenwoordigheid van geest om meteen met schone doeken het bloeden te stelpen.
Een gaasje op de wonden boven mijn oog wordt afgeplakt met Hansaplast. 
Mijn bölles klopt enigszins in een ander ritme. Dan maar wat pijnstillers. " Je moet de pijn voorblijven!", zegt een vriend.
En een andere zegt dat het toch te gek is dat we nog steeds het Calvinistisch idee hebben dat pijn lijden onze plek in het hiernamaals zal veraangenamen.
De dag daarna, donderdag, heb ik in overleg met de huisartsenpraktijk een tetanusspuit gehaald. Kan ik weer tien jaar vooruit.
En vandaag is het pleister weer vernieuwd.
 Een dag en een pleister later...

Reactie toevoegen