19 juli 2025 daglicht

De lamp hangt, steekt een beetje over, daardoor is het risico groter dat ik er met mijn bölles langs schamp en wondjes oploop. Mijn betere helft is dan nogal bezorgd dat dit ook werkelijk zal gebeuren. Daarom heb ik een oplossing gezocht en gevonden. Zo simpel als maar kan. De schouders eronder gezet, schrapzetten en met kleine rukjes het hele getouw enigszins van de "eeuwige" plek geschoven. Dankzij de vilten plakzooltjes ging dat nogal moeiteloos. En het resultaat is doeltreffend. Om aan het werk te kunnen moet ik omlopen, langs de aanslag, die zo'n 30 cm uitsteekt aan beide kanten.
Om helemaal zeker te gaan heb ik de hele lamp ook nog eens 5 cm hoger aan de ketting gehangen.
Nu moet ik echt op mijn tenen lopen om de lampekap te raken.

Iets heel anders.
Enkele jaren geleden kochten we op een expositie, in Eygelshoven, een schilderij van Simone. Zij is alweer bijna 22 jaar getrouwd met mijn neef. Haar hobby is schilderen, neemt les bij Josef Kerff.
Ze doet geen moeite om echt te verkopen, maar bij gelegenheid van de expo vond ik één schilderij de moeite waard. Zonder titel, maar er is heel veel op te zien. Gestileerde mensfiguren in felle kleuren. Dat werk hangt al alle jaren naast het weefgetouw. Als ik ga werken zie ik steeds weer verrassende "plaatjes", het blijft de moeite waard om naar te kijken.
Met het ophangen van de nieuwe lamp werd het zicht enigszins vertroebeld. Daarom heb ik het nu zó gehangen dat het in het volle zicht blijft. Eigenlijk een betere plek als voorheen.