1 mei 2022 eindelijk...

Gisteren was het zover.
Een goed bewaard geheim kon eindelijk opgelost worden.
Een hele tijd geleden zag ik een aanbieding van een borduurwerk, voorstellend Rome. Met in het achterhoofd de zorg dat we er nooit meer zouden komen dacht ik:"Als wij niet naar Rome kunnen, kan Rome wel naar ons!" Eerst heb ik onze sportvriendin (zegt ze zelf) gevraagd of zij voor mij een borduurwerk wilde maken. Ze hoefde er niet over na te denken, zei meteen "JA!". De bestelling werd geplaatst, het pakket werd naar haar verzonden. En meteen een noodroep per mail: 119 kleuren!. Gewerkt moest er op linnen van een heel fijne kwaliteit. Een razend moeilijk telpatroon! Maar zij begon vol goede moed. En die zakte haar wel eens in de schoenen. Het enthousiasme dat ze hoorde van vriendinnen en familie zette haar aan om verder te gaan. Af en toe kreeg ik een foto van de vorderingen. En ik kwam tot het besef dat ik iets gevraagd had waarvan ik de omvang he-le-maal volledig onderschat had.
Ik zou niet gevraagd hebben als ik geweten had wat ik nu weet. Maar ik zag wel dat het héél mooi ging worden. 
Vorige week dinsdag bracht ik het werk naar de inlijsterij. De keuzes van lijst, glaswerk, afwerking werd besproken en overeengekomen.
Gisteren heb ik het opgehaald! 
Een schot in de roos.
Mijn betere helft wist meteen wie dit werk geborduurd had. We hebben een mooie plaats gevonden, in de hal. Zodra je binnen komt zie je het hangen.
   

Reactie toevoegen