Weven

19 augustus 2017 gobelin

Categorie: 

Het weer nodigt niet uit om in de tuin noodzakelijk onderhoud te plegen.
Regenbuien, afgewisseld met wat opklaringen, maken het werk buiten echt niet prettig.
Heb ik een goed excuus om binnen te blijven en daar aan de slag te gaan.
Met wat hulpgrepen heb ik foto's gemaakt van de voorkant van het werk.
 
Het is een gebrekkige afbeelding, ik weet het, maar het ziet toch weer anders uit dan de achterkant met alle lusjes
en loshangende draden.
Toen ik begon heb ik een aantal rechthoekjes geweven, in velerlei kleurcombinaties.
Die zijn ook te zien, aan de onderkant van de foto's.
Ze vormen de basis van het werk.

18 augustus 2017 Gobelin

Categorie: 

Voor wie zich de moeite wil getroosten om te zoeken, op 29 april 2016 schreef ik de laatste keer iets over het gobelinweven!
De laatste keer voordat ik nú weer opnieuw het gobelin opgepakt heb. En nu dus weer erover schrijf. Vanaf 12 augustus 2017.
Ruim een jaar geleden dus. Nu ik een paar dagen achter elkaar door gewerkt heb moet je het verschil kunnen zien.
 
Het kleine bruine vlakje in het midden is in werkelijkheid anderhalve centimeter hoog
en ruim 10 cm breed. Je kijkt steeds tegen de achterkant van het werk.
Met een spiegel controleer ik of alle legwerk goed ligt, zich goed voegt.
Als er een fout geweven wordt, bijvoorbeeld een overslag van een kettingdraad, dan betekent dat moeizaam uithalen.
Meestal meer werk dan het inleggen. Maar het moet wel gebeuren, een fout blijft zich herhalen en dat is lelijk.

12 augustus 2017 gobelin

Categorie: 

Was het woensdag- of donderdagmiddag, ik ben even de tel kwijt.
Woensdag, want donderdag was "kook"dag, in dit geval bakmiddag.
Na heel lange tijd ben ik weer eens achter het gobelingetouw gekropen,
om daar weer eens wat aan te doen.
En het beviel uitstekend.
Je ziet nauwelijks dat er gewerkt is, het kruipt met millimetertjes omhoog.
Had ik maar meer tijd!

17 juli 2017. weven

Categorie: 

Terwijl we door Leiden liepen, pingde de telefoon. De weefster waarover ik op 5 juni al berichtte, stuurde een foto van de geweven handdoeken.
 
De laatste in de rij is geweven in panamabinding. De eerste 2 in linnenbinding,
nummer 3 en 4 in gelijkzijdige keper en ook nog terugkerend.
 

13 juli 2017 weven

Categorie: 

Nadat ik een schuchter begin maakte met drie verschillende keperbindingen,
1/3, 2/2, 3/1, dat is voor de kenners, heb ik nu een binding genomen over 20 schachten en 20 inslagen.
De driedubbele ketting levert een heel kleurig resultaat op.


Een overzicht van oude en nieuwe binding.        Close up van de nieuwe binding.

12 juli 2017 mankement

Categorie: 

Gisteravond weefde ik verder op de 24-schachter. Geen probleem, alles liep naar behoren, totdat...
"Wat is dat?" Een stevige trap, toen kon ik de volgende inslag maken. Dan gaat het drie keer goed, opnieuw!
$#%>>"§§!!

Weer een blokkade. 
Ik ga op onderzoek uit. Er is één schacht die niet beweegt. Ik kan het pas echt zien als ik de beschermkap weg pak.
Wat is er aan de hand? De vastgelopen schacht haakt met een plaatje onder de voorgaande. En werkt niet meer mee.
 Het lijkt wel of dit plaatje losgeraakt is van het metalen contra-gewicht van de schacht.
Maar zonder meer weghalen, dat is me te gewaagd. Niet lang forceren, het emailadres van Thomas van Theemsche uit Gent was kwijtgeraakt sinds de vernieuwing hier op het bureau. Google helpt als ik Pavan intoets. 
Mijn mail komt niet terug, ik heb goede hoop dat het adres nog in dienst is.

Vanmorgen.
Nauwelijks wakker controleer ik de mailbox! Jawel, antwoord van Thomas.
Hij vermoedt dat het kunststofplaatje is losgeraakt. Ik kan proberen met aceton het los te weken van het metaal.
Heeft geen nadelige gevolgen voor het weven, is alleen aangebracht om het schuren van metaal op metaal te voorkomen.
Met een oud broodmes, uit de uitzet van vóór onze trouw, 46 jaar geleden, kan ik gemakkelijk tussen metaal en plaatje komen.
Zonder moeite haal ik het obstakel van de plaat af. Om wat ruimte te houden volg ik de raad van mijn betere helft op.
Ik plak op het metaal een zelfklevend vierkantje vilt.

Het mes, de boosdoener, de schroeven en -draaier om de kap weer vast te zetten.
Alles wordt weer geïnstalleerd, een proefstukje wordt geweven, het werkt weer! 
Grote opluchting.
Een bedankje naar de hulpvaardige Gentenaar is helemaal op zijn plaats.
 

 

5 juli 2017 weven

Categorie: 

Bijna een jaar geleden, zie het bericht van 30 juli en 1 augustus 2016, begon ik met het opzetten van een ketting om in drie lagen te weven. Weer een project om allerlei garens te verwerken in een alleszins complex weefsel. Daar ben ik nu mee aan de slag gegaan. Na de geboortedoeken, de lentesjaal voor Tiny, de weeflessen, allerlei tuinwerk heb ik het getouw geprogrammeerd voor een gelijkzijdige keper, waarbij alle schachten aan de beurt komen. Geen dubbel- of driedubbelweefsel, "gewoon" één lap.
De eerste resultaten zijn veelbelovend.
 

Een verrassend kleurig geheel, waar hier en daar een duidelijke keper te zien is.

1 juli 2017 museum

Categorie: 

We waren in den Bosch.
In het Noord Brabants Museum is een expositie van een Japanse kunstenaar. 
Chiharu Shiota.
Het werk beschrijven is moeilijk.
Daarom een paar afbeeldingen.

 
Rode, wollen draden worden vastgezet met nieten in de muur. Dan begint een ingewikkeld werk van vlechten, wikkelen, knopen
zodanig dat een hele zaal verdwijnt in een rode schemering. De bootvormen, van metaal, staan symbool voor de reis die we maken,
zonder te weten waar we uitkomen. 
Kleinere installaties pakken een voorwerp in, maar je blijft herkennen wat ingepakt is. Een jurk, sleutels.
Indrukwekkend!
 
Van boven af gezien hangt de hele installatie aan een constructie van staaldraad en een netwerk 
van garens dat dient als basis voor het vastknopen van het geheel.

17 juni 2017 wandkleed

Categorie: 


Dit is het resultaat van 120.000 knopen leggen, met het materiaal
van het oude wandkleed. Het nooit gebruikte sieraad voor aan de muur,
ergens in het vernieuwde gebouw. De rest van het verhaal staat onder 14 juni 2017.

14 juni 2017 uit de oude doos

Categorie: 

Vanmiddag hebben we op mijn zolder, we hebben ook een ruimte die een beetje van mij is, allerlei mooie dozen, die ik misschien nog wel eens wilde gebruiken, opgeruimd. Ze stonden niet in de weg, maar hadden geen enkel doel dan wachten op een nieuw bestaan. En zoals dat dan gaat, je komt vanzelfsprekend ook andere zaken tegen die al jaren over de houdbaarheidsdatum zijn. Een klapper die ik maakte bij gelegenheid van een expositie in 2000 in wat toen nog Schinveld was, daarna Onderbanken heette en binnenkort als Beekdaelen verder gaat.
Samen met drie andere weefsters had ik toen een tentoonstelling van allerlei verschillend weefwerk, het was een mooie presentatie en een succes.
Daarbij kwamen foto's te voorschijn die ik nauwelijks nog kende.
 
Dit is één van de weinige foto's die gemaakt zijn van een wandkleed dat ik maakte voor de verbouwde gymzaal van de Bavoschool, die toen al Nuinhof heette. De foto is uit 1985. 
Ik weefde acht lappen van heel simpele linnenbinding in één kleur, via keper naar ingewikkelde dubbelweefsels met draden van acht kleuren.
Op die manier verbeeldde ik het schoolleven van een kind, van bijna blanke tafel naar een jonge puber voor wie het leven al aardig gecompliceerd kan zijn.
De maten zijn 4.80 x 2.00 meter. Al naargelang de kleur nodig was heb ik die geverfd met syntetische verfstof.
Dit kleed is verloren gegaan toen het oude gebouw afgebroken werd. Letterlijk voor de bulldozers uit heb ik het van de muur kunnen halen, opgerold, en thuis op mijn zolder gedeponeerd. Het was zo'n goede kwaliteit wol, zo'n stevige kleuren, ik kon dat niet zo maar verloren laten gaan. En het ging om een fiks bedrag, dat de school spendeerde.

In het nieuwe gebouw waar we kwamen was geen plaats om het opnieuw op te hangen. Toen kreeg ik het idee om een volledig ander werk te maken van de oude wol.
Ik heb de lappen uit elkaar gehaald, honderden meters vissersgaren zijn door mijn handen gegaan, alle wol op kleur gesorteerd, met een stofmasker voor vanwege de krijt- en stoflading die zich genesteld had in het weefsel en het hele pakket werd gewassen. De sprankelende kleuren kwamen terug!
Inmiddels had ik een nieuw plan om met deze wol iets nieuws te maken, weer voor school, het was de wol van school. Alle leerlingen gingen tekenen, gebruikmakend van vetkrijt in alleen de primaire en secundaire kleuren, rood geel blauw groen oranje paars wit en zwart.
Uit de tekeningen koos ik de meest geschikte, maakte er dia's van, vergrootte ze via projectie, bracht dat over op ruitjespapier op een formaat 200 x 150 cm.
Per cm werden twee rijen knopen gelegd, die werden vastgelegd met het oude vissersgaren, het knopen was een heel karwei, maar na 120.000 knopen was het karwei geklaard.
 Dit is de 120.00ste knoop!  

Het heeft nooit een plaats in het nieuwe gebouw gekregen!    

Pagina's