Weven

29 augustus 2017 drukke week 2

Vanmorgen zoals gewoonlijk onze fitnessmorgen. Feestelijk moment was het aanbieden van het bij elkaar gebracht bedrag
voor Sina die jarig is geweest. "Ja, ik weet 't, 41!"
Daarvoor had ik gisteravond nog een doosje gevouwen, ik hou niet van envelopjes, een koordje gedraaid en een toespraak voorbereid.
Behalve het doosje was er een kei, een kaars, met het motto: Sina, je bent een kei!

Vanmiddag verder gegaan met strengen draaien. Etiketten maken, opplakken, sorteren.
Onze buurman zorgde voor walnoten, zelf hebben onze bomen geen enkele noot opgebracht.
Deze week zal voor een groot deel opgaan aan het verder gereedmaken van wat nodig is om te verven.
Vrijdag ben ik al bij Venne om alles in te richten, zodat ik zaterdag snel aan de slag kan.
Een hele organisatie, geloof het maar.

20 augustus 2017 gobelin

Categorie: 

Gelukkig zijn er nog steeds ijverige lezertjes die me attent maken op een minder correcte manier van schrijven. Ik noemde een datum waarop ik de laatste keer iets over gobelin geschreven had. Maar... de laatste keer was twee dagen eerder dan dat bericht. Dan klopt dat dus niet. En daarom heb ik de tekst met die datum veranderd.

19 augustus 2017 gobelin

Categorie: 

Het weer nodigt niet uit om in de tuin noodzakelijk onderhoud te plegen.
Regenbuien, afgewisseld met wat opklaringen, maken het werk buiten echt niet prettig.
Heb ik een goed excuus om binnen te blijven en daar aan de slag te gaan.
Met wat hulpgrepen heb ik foto's gemaakt van de voorkant van het werk.
 
Het is een gebrekkige afbeelding, ik weet het, maar het ziet toch weer anders uit dan de achterkant met alle lusjes
en loshangende draden.
Toen ik begon heb ik een aantal rechthoekjes geweven, in velerlei kleurcombinaties.
Die zijn ook te zien, aan de onderkant van de foto's.
Ze vormen de basis van het werk.

18 augustus 2017 Gobelin

Categorie: 

Voor wie zich de moeite wil getroosten om te zoeken, op 29 april 2016 schreef ik de laatste keer iets over het gobelinweven!
De laatste keer voordat ik nú weer opnieuw het gobelin opgepakt heb. En nu dus weer erover schrijf. Vanaf 12 augustus 2017.
Ruim een jaar geleden dus. Nu ik een paar dagen achter elkaar door gewerkt heb moet je het verschil kunnen zien.
 
Het kleine bruine vlakje in het midden is in werkelijkheid anderhalve centimeter hoog
en ruim 10 cm breed. Je kijkt steeds tegen de achterkant van het werk.
Met een spiegel controleer ik of alle legwerk goed ligt, zich goed voegt.
Als er een fout geweven wordt, bijvoorbeeld een overslag van een kettingdraad, dan betekent dat moeizaam uithalen.
Meestal meer werk dan het inleggen. Maar het moet wel gebeuren, een fout blijft zich herhalen en dat is lelijk.

12 augustus 2017 gobelin

Categorie: 

Was het woensdag- of donderdagmiddag, ik ben even de tel kwijt.
Woensdag, want donderdag was "kook"dag, in dit geval bakmiddag.
Na heel lange tijd ben ik weer eens achter het gobelingetouw gekropen,
om daar weer eens wat aan te doen.
En het beviel uitstekend.
Je ziet nauwelijks dat er gewerkt is, het kruipt met millimetertjes omhoog.
Had ik maar meer tijd!

17 juli 2017. weven

Categorie: 

Terwijl we door Leiden liepen, pingde de telefoon. De weefster waarover ik op 5 juni al berichtte, stuurde een foto van de geweven handdoeken.
 
De laatste in de rij is geweven in panamabinding. De eerste 2 in linnenbinding,
nummer 3 en 4 in gelijkzijdige keper en ook nog terugkerend.
 

13 juli 2017 weven

Categorie: 

Nadat ik een schuchter begin maakte met drie verschillende keperbindingen,
1/3, 2/2, 3/1, dat is voor de kenners, heb ik nu een binding genomen over 20 schachten en 20 inslagen.
De driedubbele ketting levert een heel kleurig resultaat op.


Een overzicht van oude en nieuwe binding.        Close up van de nieuwe binding.

12 juli 2017 mankement

Categorie: 

Gisteravond weefde ik verder op de 24-schachter. Geen probleem, alles liep naar behoren, totdat...
"Wat is dat?" Een stevige trap, toen kon ik de volgende inslag maken. Dan gaat het drie keer goed, opnieuw!
$#%>>"§§!!

Weer een blokkade. 
Ik ga op onderzoek uit. Er is één schacht die niet beweegt. Ik kan het pas echt zien als ik de beschermkap weg pak.
Wat is er aan de hand? De vastgelopen schacht haakt met een plaatje onder de voorgaande. En werkt niet meer mee.
 Het lijkt wel of dit plaatje losgeraakt is van het metalen contra-gewicht van de schacht.
Maar zonder meer weghalen, dat is me te gewaagd. Niet lang forceren, het emailadres van Thomas van Theemsche uit Gent was kwijtgeraakt sinds de vernieuwing hier op het bureau. Google helpt als ik Pavan intoets. 
Mijn mail komt niet terug, ik heb goede hoop dat het adres nog in dienst is.

Vanmorgen.
Nauwelijks wakker controleer ik de mailbox! Jawel, antwoord van Thomas.
Hij vermoedt dat het kunststofplaatje is losgeraakt. Ik kan proberen met aceton het los te weken van het metaal.
Heeft geen nadelige gevolgen voor het weven, is alleen aangebracht om het schuren van metaal op metaal te voorkomen.
Met een oud broodmes, uit de uitzet van vóór onze trouw, 46 jaar geleden, kan ik gemakkelijk tussen metaal en plaatje komen.
Zonder moeite haal ik het obstakel van de plaat af. Om wat ruimte te houden volg ik de raad van mijn betere helft op.
Ik plak op het metaal een zelfklevend vierkantje vilt.

Het mes, de boosdoener, de schroeven en -draaier om de kap weer vast te zetten.
Alles wordt weer geïnstalleerd, een proefstukje wordt geweven, het werkt weer! 
Grote opluchting.
Een bedankje naar de hulpvaardige Gentenaar is helemaal op zijn plaats.
 

 

5 juli 2017 weven

Categorie: 

Bijna een jaar geleden, zie het bericht van 30 juli en 1 augustus 2016, begon ik met het opzetten van een ketting om in drie lagen te weven. Weer een project om allerlei garens te verwerken in een alleszins complex weefsel. Daar ben ik nu mee aan de slag gegaan. Na de geboortedoeken, de lentesjaal voor Tiny, de weeflessen, allerlei tuinwerk heb ik het getouw geprogrammeerd voor een gelijkzijdige keper, waarbij alle schachten aan de beurt komen. Geen dubbel- of driedubbelweefsel, "gewoon" één lap.
De eerste resultaten zijn veelbelovend.
 

Een verrassend kleurig geheel, waar hier en daar een duidelijke keper te zien is.

1 juli 2017 museum

Categorie: 

We waren in den Bosch.
In het Noord Brabants Museum is een expositie van een Japanse kunstenaar. 
Chiharu Shiota.
Het werk beschrijven is moeilijk.
Daarom een paar afbeeldingen.

 
Rode, wollen draden worden vastgezet met nieten in de muur. Dan begint een ingewikkeld werk van vlechten, wikkelen, knopen
zodanig dat een hele zaal verdwijnt in een rode schemering. De bootvormen, van metaal, staan symbool voor de reis die we maken,
zonder te weten waar we uitkomen. 
Kleinere installaties pakken een voorwerp in, maar je blijft herkennen wat ingepakt is. Een jurk, sleutels.
Indrukwekkend!
 
Van boven af gezien hangt de hele installatie aan een constructie van staaldraad en een netwerk 
van garens dat dient als basis voor het vastknopen van het geheel.

Pagina's