Weven

En met het begin van de lente kwamen diverse zonnige berichten binnen.
Allereerst de verlenging van het rijbewijs voor mijn betere helft. Geen restrictie's, tractorrijden blijft toegestaan, er mag een kar achter de auto gehangen worden, het rijplezier kan onverminderd doorgaan.
En dat is een hele opluchting.
Dan werd een pakje bezorgd, stevig ingepakt, met plakband versterkt. Het uitpakken kostte nogal wat moeite, maar die moeite werd wel beloond. Het ruilobject! Een schilderijtje voor een shawl.
De shawl is nog niet afgewerkt, daar moet een vakkundige aan te pas komen. 
Het schilderijtje toont een takje aalbessen, met enkele droge blaadjes. Elk besje vangt een spetter licht, je zou er zó in willen bijten. 
Een beetje sprakeloos staan we te kijken naar het werk. En zijn er heel blij mee.
 
Ten derde. In het jaar dat begon met de zomer kregen we elke drie maanden een combinatie van een doos wijn met de passende recepten.
Recepten van een professioneel niveau, ingrediënten die normaliter niet in mijn keuken verwerkt worden. De passende wijnen smaken ook zonder het hapje of gerecht dat uitvoerig beschreven wordt.
En vandaag volgt de vierde zending, wat ons betreft ook de laatste in deze serie.
Of er nog meer lente-luchtige zaken voorbij komen weet ik natuurlijk niet, het zou wel passend zijn.

De stoffeerder is bezig met het ophangen van de nieuwe gordijnen.

   Het geheel en een close up. Het verticale gele draadje is eco jeans garen van Venne. Een garen dat is samengesteld uit oude jeans, enkele procenten pet-flessen en een "draagdraad" om het geheel werkbaar te maken. Een mooi garen met veel mogelijkheden. Al eerder weefde ik er zes kussens van voor de eetkamerstoelen, die we al 54 jaar gebruiken aan de eettafel, even oud!
 

De overslagen in de ketting, de dubbele doorhalingen in het riet, er moest heel wat verbeterd worden om een verantwoord weefsel te krijgen. Dat is ondertussen gebeurd, op een grondige manier. Helemaal opnieuw beginnen en nóg beter kijken bij het doorhalen van de kettingdraden door het riet. Maar dat is nu wel correct. 
Carnaval hebben we helemaal overgeslagen, we zijn een paar dagen in Berlijn geweest, een concertreis op topniveau!
Die Berliner Philharmonie in hun eigen concertzaal, Arthur en Lucas Jussen die hier hun debuut maakten, "we zijn erbij geweest!", Madama Butterfly en dan nog het orkest van "das Konzerhaus" onder de leiding van hun chef dirigent. Een vrije dag benutten we om Humboldt Forum te bezoeken, alleen maar topstukken, een andere vrije dag werd besteed aan das Kaufhaus des Westens.
Al met al een heel mooie reis.

En nu ben ik dan bezig met de shawl voor een oud-leerling, een weefsel dat niet echt opschiet, heel simpel, heel fijn, twee kleuren die samen verwerkt worden.
  De twee kleuren mengen onregelmatig, dat levert een speels, rijk gevarieerd geheel op.

Het voorbereidend werk liep bijna te gemakkelijk. Na het aanknopen van de ketting controleer ik met een aantal extra inslagen of alle draden op de juiste plek zitten. Geen overslag, geen verdubbeling , twee draden door één rietopening, het leek in eerste controle in orde. Maar niet bij een tweede beurt. Op diverse plekken hinderlijke fouten, dat vraagt om herstel.
Dat betekent alle inslagen losmaken, de ketting losknopen en vanaf de zijkant opnieuw door het riet rijgen van de kettingdraden.
   En dan maar hopen dat het dan wel in orde is.
Om zoveel mogelijk garen te sparen heb ik alle aanbindpunten losgeknoopt. Oppervlakkige controle levert al op drie plekken een overgeslagen rietopening op en op een andere plaats een dubbele doorhaal. Bijna onopvallend, maar de herhaalde opening ga je zeker zien. En dat is niet de bedoeling.

Het wachten is op een teken van de stoffeerder dat de gordijnen klaar zijn en geleverd kunnen worden. Dat zal wel nog een week of twee duren, caraval rinkelt aan de ramen, klopt op de deuren, schalt door de straten. En dan valt in het Limburgse alles een beetje stil.Menig bedrijf sluit voor drie of vier dagen de deur, winkels zijn beperkt open, nou ja, voor menigeen tellen de " drie dolle dagen" als hoogtepunt van het jaar. Van mij mag het, als ik maar niet hoef mee te hossen of polonaise moet meelopen.

Het weven betreft de volgende opdracht. Een sjaal in merinowol, royaal van maat, bescheiden van kleur en patroon.
    De ketting is opgeboomd op het getouw, het doorhalen door de hevels is de volgende stap, een minitieus werk waar een enkele overslag direct zichtbaar is en blijvend een fout oplevert. Om extra herstelwerk te voorkomen is dit deel van de voorbereiding een soms langdurig werk. Maar naderhand profiteer je van een prettig lopend weefwerk.

De tweede maand van wat nog pas het nieuwe jaar genoemd werd.En al snel niet te onderscheiden was van het vorige jaar.
Ook de maand waarin ik weer een jaar mag bijtellen, van 83 rustigjes aan naar 84. 
  Gisteren heb ik een hele tijd besteed aan het afhechten en wegknippen van overtollige draadjes. Op de linker foto nog te zien. Tijdens het weven laat ik de teruggestopte eindjes zitten. Pas als de productie van het getouw is ga ik het afwerken. En netjes oprollen, dat maakt het vervoer handelbaarder. Een heel karwei, in totaal toch zo'n 64 meter die je nauwkeurig bekijkt en bewerkt. Hier en daar is het nodig om een draadje niet af te knippen, maar in te stoppen. Een draadbreuk kan nu hersteld worden.
Voor morgen heb ik een afspraak met een stoffeerder die een optie geeft over kosten en duur van het naaien en plooien van de stof tot gordijn.
Ik ben heel benieuwd.

Na een maandenlange zit aan het getouw en het eindeloos doorhalen van inslagen, kwam gisteren het product van de doekboom.
Her en der vlogen regelmatig de pluizen over de vloer, zetten zich vast in het getouw, tussen de schachten.
Nu was het tijd voor een fikse schoonmaak.
Mijn betere helft bood zich spontaan aan om dat karwei te klaren.
  
En als aangekondigd wordt: "Poetsen!", nou, dan wordt er ook gepoetst.
 

Vandaag, vooral vanmiddag stond in het teken van de gordijnen. De rest was praktisch verwerkt, het werd tijd dat de schaar in het weefsel ging. Dat is dan vooral het losknippen van de resterende ketting die op gegeven moment niet meer verder doorgedraaid kan worden. En dan is er die rol stof, zo'n 32 meter! Met veel pijn en moeite hebben we door te vouwen de hele lap van de doekboom gehaald. 
Wat een gewicht!
6600 gram!
 
Een paar indrukken van het in plooien en golven liggende stof.
Ondertussen heeft een vriendin me attent gemaakt op een bekwame naaister, die zeker de lappen tot gordijnen kan bewerken.
Daar ga ik binnenkort contact mee maken.

 Je kijkt tegen de lege achterkant van het getouw!! Hetgeen niet meer of minder betekent dat ik de partij gordijnstof geweven heb. Omdat ik vorige week of zo een paar bundels moest aanknopen, kan ik nu niet tot het bittere einde doorgaan. Er zouden zichtbare knopen te zien zijn.
Nu heb ik een stukje doorgedraaid, om daar een "restlap" van te weven. Daar kies ik dan alle garens voor die nog op klosjes zitten, allerlei kleuren, verschillende materialen, diverse diktes, het wordt een heel gevarieerde lap.
En die gebruik ik om er kaarten van te maken, voor verjaardagen, condeleance en andere gelegenheden waar we acte de presence geven.
De inslag wordt een variatie van de nu gebruikte.
We gaan het zien.

Pas wanneer je de laatste meter kettinggaren afrolt om te verweven, merk je dat er fouten in de telling gemaakt zijn. Een keer 'n slag te weinig, een keer 'n slag te veel.
En dat kun je opvangen door de bewuste sectie los te knopen van de kettingboom en dan de 16 draden van die groep aanknopen aan 16 toegevoegde draden. Wel enigszins ruim meten, dat vergemakkelijkt het aanknopen.
Als je een slag teveel gemaakt hebt is het met minder werk te herstellen. Je knipt de secties royaal door en knoopt dat nieuwe einde aan de kettingboom.
Dat was mijn taak vanmorgen.
Nu kan ik nog ongeveer een meter verder weven, ik zal uitkomen op 32 meter, verwacht ik.