Uitvaart, crematie, wade

Vanavond heb ik weer een aantal draden geregen.
Zou ik alle werk aan één kant bij elkaar voegen dan denk ik dat de helft overschreden is.
Daarom ben ik eens gaan "bladeren" in de blog.
30 Juli 2013 is de eerste vermelding van "wade" . Het verhaal wordt frequent gevolgd. Er zijn hoofdstukken bij,
die meer dan 1200 keer gelezen zijn. Jammer, dat er zo weinig reacties geschreven worden.

Naar aanleiding van het krantenberichtje over de open dag, met mijn naamvermelding, kwamen vanmorgen
twee belangstellenden op de fitness met wat vragen. Een doek sprak wel aan.
En ook dat je er op tijd over moet denken.

De open dag in de crematoria in Nederland, naar aanleiding van het herdenken van 100 jaar cremeren in Nederland.
Ruim op tijd hadden we alles binnen uitgestald. Talrijke gastvrouwen en -heren liepen rond om de belangstellenden te woord te staan.
Natuurlijk was het bij de oven het drukst. Het was ook wel de moeite waard om eens te zien hoe cremeren in zijn werk gaat.

Met de waden erbij was het gemakkelijker vertellen. Vooral dat je op tijd moet beslissen of je wel of niet zo'n doek wil hebben werd duidelijk.
Mijn eigen wade sprak wat werkuren betreft wel heel erg tot de verbeelding. "Monnikenwerk, wat een werk, engelengeduld!"
Met een wade die ik 17 jaar geleden al weefde, en die nu nog steeds niet gebruikt is, kon ik aantonen dat op tijd erbij zijn geen loze kreet is.
"Nooit van mijn leven, zoiets!", was ook een reactie. 
Al met al was het een dag waar voor een aantal mensen deze mogelijkheid om de uitvaart te ondergaan ging leven.

Gisteren kreeg ik de definitieve mail dat de geplande dag in Schifferheide doorgaat.
Vanaf elf uur zijn belangstellenden welkom.
Ik mag prominent in de ontvangsthal zitten met mijn handel....
Eén van de waden die ik kan laten zien zal op een "baarplank" gevouwen worden.
Mijn eigen lap neem ik mee om er aan te werken. Kunnen geïnteresseerden zien dat een prijs niet zo maar bedacht wordt.
Dat er heel veel uren in zitten.

Ik ben heel benieuwd.

Het karwei is volbracht.
Om tien voor negen vanavond legde Tiny de laatste hand aan haar wade,  de laatste centimeters werden gestikt.
We zijn allebei tevreden met het resultaat. 
Het ging nog niet echt van een leien dakje. Vooral de dubbele stukken waren behoorlijk dik en zwaar om te naaien.
Terwijl Tiny zorgde dat de naad recht bleef, hield ik het hele pak stof vast en leidde het over de tafel langs de naaimachine.

En toen was er het grote moment, het dichtvouwen volgens het idee.

De foto's zijn "atelierfoto's", let daarom even niet op wat er zoal rondom staat en ligt.
Al naargelang het licht over de bladeren schijnt verandert de kleur van het groen. Dat is het resultaat van de satijnbinding, lange vlotters vangen veel licht.
 

De wade kan mee naar de opendag in Crematorium Schifferheide, Kerkrade.

Alle uren dat we thuis waren en er niets anders te doen viel, hebben we besteed aan het afwerken van de wade.
En we hebben flink resultaat geboekt. 
De gingkobladeren zitten op hun plaats, nu heeft Tiny de stelen bevestigd. Dat moet natuurlijk "blind" gebeuren.
De overgang van steel naar blad hebben we door uitpluizen bereikt.

Het begin gaat heel moeizaam, dan kun je het materiaal gemakkelijker uit elkaar pluizen. 

Dan merk je meteen hoe sterk gevilt materiaal is.
 

Het volgende karwei is het aan elkaar stikken van de drie delen. En tenslotte het uitrafelen van de einden.......

Vandaag hebben we hard gewerkt aan de wade.
Met een heel mooi resultaat. De gingkobladeren zijn op de doek vastgezet.
Wat aanvankelijk een hele opgave leek te worden, was naderhand niet zó moeilijk.
Nu moeten de drie delen nog aan elkaar gestikt worden, de uiteinden krijgen rafels.
En dan mag hij nog heel lang in de kast.

een eerste proeflapje	een detail, twee bladeren.	het resultaat

De randen zijn omgenaaid.
Ik was vanmorgen voor een contrôle van mijn oren en hoorapparaten in het audiologisch centrum.
Die uren heeft Tiny benut om alle stukken af te werken.

Aan het werk, geconcentreerd, kritisch, het resultaat moet áf zijn.

Na heel wat maanden zijn we vanavond weer eens opnieuw gaan zitten bespreken hoe de wade van Tiny afgewerkt gaat worden.
Niet dat er noodzaak is, hoogstens de opendag van het crematorium.
Voorlopig hebben we alles uitgestald en geprobeerd om een werkplan op te stellen.

De franjes aan de zijkant, gevolg van de wijze van weven, inslaan met telkens andere draden, worden eerst naar achteren gelegd en gestikt.

Terwijl we in de tuin werkten, was er een voicemail bericht.
Een medewerker van Monuta begrafenisonderneming had zijn nummer ingesproken.
Later was er wel echt contact.
Wat is er? 
Crematie is in Nederland sinds 100 jaar mogelijk. Dat wil Monuta niet zo maar voorbij laten gaan.
Met een open dag wordt er aandacht aan besteed. 
Zondag 6 april 2014 is gekozen als datum.   Locatie: Schifferheide Kerkrade. Vanaf 11.00 uur tot 16.00 uur.

De medewerker vroeg mij of ik met mijn wade(n) een stand zou willen bemannen. Ook om uitleg te geven,
ook om te laten zien wat mogelijk is.
Ik heb toegezegd.
Mijn wade krijg ik onmogelijk af, de andere misschien. 
Ik kan in ieder geval beschikken over een wade die ik al 17 jaar geleden weefde. 

Een zeer toepasselijke combinatie.

Carnaval en bezig zijn met het laatste kleedje.
De ultieme verkleedpartij, eigenlijk. Een "pekske" waarbij geen schmink of masker te pas komt.
Daarbij een stralende voorjaarsdag, en toch doorgaan met mijn werk.
De beloofde foto"s.

Linker kolom:                                                              Rechter kolom:  
de begrenzing van het doorrijgwerk,                      geconcentreerd aan het werk; 
gisteravond bereikt.                                                   nijvere handen.
Detail van het doorrijgen.