Uitvaart, crematie, wade

Nadat ik de nieuwe voorraad garens van de kluwens gewikkeld had, ben ik weliswaar direct verder gegaan met doorrijgen,
maar had geen gelegenheid om foto's te maken.
Dat is nu wel gebeurd.
Vergelijken met eerdere afbeeldingen, de laatste is van 29 april 2014, toont de vooruitgang.

Toen ik verleden donderdagmorgen wilde controleren of er mail was, kreeg ik de mededeling dat er geen verbinding met de provider mogelijk was.
Het bekende verhaal van nakijken, checken, resetten, niets hielp. Maar we wilden wandelen, het was mooie weer, geen fitness of spinning want Hemelvaartsdag<
ik heb het erbij gelaten.
's Avonds opnieuw geprobeerd. Ook geen telefoon! Alles in één, ja ja. Wel TV, we hoefden onze geliefde sterren niet te missen.
Per mobiel geprobeerd contact te krijgen met ZIGGO. Al het eerste pogen was vergeefs. De computer wist dat ik de verkeerde postcode intoetste!.
Na twee keer werd dat toch geaccepteerd. Keuzemenu, en de mededeling dat je ook via Ziggo.nl heel veel te weten kunt komen.
Ik maak mijn keuze, antwoord: U hebt de verkeerde keuze ingetoetst. Knappe kop, die computer.
Uiteindelijk heb ik via mijn burman contact gekregen met Ziggo. Een heel beschaafd meisje, dat ook nog eens van wanten weet.
Via haar zijn we weer alles nagegaan, maar niets hielp.
Pas maandag, vandaag dus, kon een monteur komen. Die is geweest en heeft het euvel verholpen. Niet het modem maar de adapter,
daar lag het aan.

En nu kan ik weer verder. Telefoon, alles werkt weer. Het is heel vreemd als je zo "afgesloten" bent van alles en iedereen.
Je hebt dan wel veel tijd om andere zaken te volbrengen.

De wade schiet nu echt op. Gisteren heb ik de bundel draden van  4 mei opgemaakt en nieuwe gedraaid.
De witte vlek wordt kleiner en kleiner.

Wat gisteren niet lukte heb ik vandaag goedgemaakt.
Twee heel lange draden geregen. Het is nu half twaalf in de avond en ik ben net gestopt met mijn opdracht.
Tiny heeft foto's gemaakt.

Het roze stuk werd uiteindelijk 58 cm lang, 10 cm breed.         Je moet er wel bij blijven, om regelmatig werk te leveren.

Toen ik de lap weer eens uitgelegd had op de vloer, kon ik tot grote tevredenheid constateren dat ik over de helft ben.

Na het korte verblijf op de Veluwe, de "ontmoeting" met de koning, het afwerken van het boek dat
mijn zwager geschreven heeft en dat nu bij de drukker ligt, wordt het hoogste tijd om weer eens aan de wade verder te gaan.

Dat boek.
Hij heeft een groot aantal jeugdherinneringen gebundeld onder de titel :"Ich bin oeet fitsig" , ik ben uit veertig.
En dat doelt dan op zijn geboortejaar. Omdat we beide welwillende amateurs zijn, heeft het nogal moeite gekost.
Maar met de hulp van zoonlief is het toch tot een goed einde gekomen.
Nu is het wachten op het eerste exemplaar.

De oppervlakte van het hele doek is 520 dm2! 
Dat betekent dat ik zeker 500 uur aan dit doek werk.
Monnikenwerk!
Geduld.

Maar..ik ben nog steeds tevreden over het resultaat tot nu toe. 
Als ik alle stukken tegen elkaar aan zou schikken, dan is de helft al overschreden.
Dat geeft de burger moed.

Vanavond heb ik weer twee lange draden doorgeregen. En daarbij goed op de tijd gelet.
In totaal heb ik gisteren en vandaag ruim 700 cm2 bewerkt. En dat heeft zo'n 4 1/2 uur gekost.
Dat is iets minder dan een half uur per vierkante decimeter. En het waren gemakkelijke stukken, met duidelijke weeflijnen,
die moeiteloos te rijgen zijn. 
Als ik daar de tijd bij optel die nodig is om draden te selecteren, het samenstellen van de garens, het draaien van de bollen van de klossen,
dan kan ik zeggen dat per uur één dm gedaan wordt. Nu nog meten hoeveel dm2 er in het totale doek zitten, dan kun je berekenen
hoeveel tijd ik besteed aan dit werk.

En dan is het weven van de basisdoek er nog niet bij opgeteld!

Dit zijn de drie stukken. 

Na een druk weekend met bezoek en op bezoek, met eters en met koffiedrinken, had ik gehoopt dat ik vandaag weer eens een flink stuk zou kunnen doorrijgen. Maar het liep alweer anders. 
Eerst zijn we op zoek gegaan naar een nieuwe koffiezetmachine, zo een waar je alle variaties in kunt zetten, ja, dan weet je het even niet meer.
Daarna moest ik mijn kookkunsten demonstreren, ook al voor morgen.
Want morgenmiddag, na de fitness, ga ik naar mijn zwager, assistentie verlenen bij het corrigeren en opmaken van een boek, hij heeft zijn jeugdherinneringen tot twaalf dertien jaar in boekvorm gevat.
En nu moet dat doorgestuurd worden naar de uitgever/drukker.
Al met al was het na half negen, voor dat ik aan het werk kon. 
Maar ik heb wel een heel lange draad verwerkt. 

Vanmiddag heb ik weer eens een mijlpaal bereikt.
Nadat ik eerst de buitenste randen had ingevuld, heb ik daarna het middenveld bewerkt.
Vandaag bereikte ik, van boven naar beneden, of van beneden naar boven, van links naar rechts, van rechts naar links,
het moment dat de beide zijden elkaar raakten.
Over de hele breedte of lengte is weer een baan vol-geregen. 
Bovendien is de voorraad afgewikkelde draden op. En de nieuwe voorraad is al gemaakt. 

Een aantal draden, voldoende voor een week of drie werk........

Ik kan nu nog niet bepalen hoe de doek gewikkeld wordt.
Dat laat ik aan de erfgenamen over.

Vanmiddag heb ik weer eens goed doorgewerkt aan het rijgwerk van miijn wade.
En een paar foto's gemaakt.

De stoelen moesten aan de kant, zelf moet ik op een stoel, en dan nog levert het geen totaalbeeld op.
De vooruitgang sinds de laatste foto's is wel duidelijk.
Zoek maar eens  29 maart 2014 op, dan kunt U vergelijken.

Terwijl de dagen voorbij gaan en ik regelmatig een draad of meer doorhaal,

hoor ik zo af en toe nog wat reactie op de open dag van het crematorium. Soms ongeloof, maar vaker begrip en instemming dat het eigenlijk niet zó vreemd is om in een doek begraven of gecremeerd te worden. Eén reactie combineert doek en begraven, maar dan begraven op een plek binnen een natuurbegraafplaats. En wel zo simpel mogelijk. Laat de natuur zijn gang gaan. Of: nu kan ik de natuur wat teruggeven van wat ik in mijn leven heb genomen van die natuur. Die gedachte was nog niet eerder bij mij opgekomen. Ik vind ze wel heel mooi. 

Echte, directe reacties, of, meer nog, rechtstreekse opdrachten zijn er niet gekomen. Waarbij ik uitdrukkelijk moet zeggen dat dat op geen enkel ogenblik de bedoeling is geweest. Ik ben wel een ervaring rijker en rijg rustig verder. Er komt wel weer een foto, die laat zien dat het werk voortgaat.