Uitvaart, crematie, wade

Vrijdagavond heb ik een uur met Gerard een spinningles gevolgd. Zogezegd een pleistertje op de
marathon-wonde. Voor dat die les begon liep een goeie vriendin langs de balie op weg naar huis.
Op mijn aanroepen keerde ze terug op haar schreden, we praatten wat, ditjes, datjes, over een inbraak bij hen in huis.
En ik informeerde haar over mijn wade. Dat ik van die mensen die ik de moeite waard vind in mijn leven iets wil appliceren
op de bovenste flap van mijn wade.
Ze verschoot, "Wat een eer dat we daar bij horen!"
Zó heb ik het nog nooit bekeken. "Heb je ook een deadline?"

Tja...
Toen heb ik de koe maar bij de horens gevat en ook mijn zus en broer op de hoogte gebracht van het plan.
Zus wil er eigenlijk niet van horen. Van broertje geen reactie, gelukkig wel van zijn vrouw.
En gisteravond, zondag, heb ik weer drie draden geregen.

Vanmorgen, terwijl de piano wordt bespeeld door lerares en leerlinge, heb ik aan het getouw gezeten en verder gewerkt aan de zomersjaals.
Een paar dagen rust hebben wel goed gedaan.
Na 80 inslagen weer een pauze ingelast.

De lap waar ik de tassen van maak is al van het getouw. Een stevig weefsel.
Nu staat er nog een restje op dat getouw. En dat laat ik niet verloren gaan.
Het is voldoende voor een klein matje.

Werk voor een paar uurtjes.

Vanavond heb ik weer een draad doorgeregen in mijn wade.
Binnenkort zal ik mijn naaste familie aanspreken om ze enthousiast te krijgen een lapje te maken om mee te nemen.
Dat zal nog veel moeite kosten.
De één borduurt niet, de ander wil er niet aan denken.
We vinden wel een manier om iets los te peuteren.

Ja, na lange tijd heb ik vanavond weer eens een drietal draden doorgehaald.
En daarmee was de aanwezige voorraad op.
De volgende serie heb ik al gesorteerd en wel klaar liggen om verder te werken.

Deels om mijn handen wat rust te gunnen, deels omdat ik toch ook verder wil met die doek.
Van een kennis-collega kreeg ik een aantal stukken vilt voorgelegd. Ik kan er één van kiezen.
Vandaag heb ik niet aan het getouw gezeten, en al is het maar heel weinig, ik voel minder pijn in de gewrichten.

 

De getouwen met rust gelaten, de wade uitgerold en weer verder geregen aan het dubbele stuk.
De vraag aan vrienden om "iets" te borduren om op de wade te appliceren vindt gehoor.
Ik heb al 3 lapjes, aan het vierde wordt gewerkt.

Omdat ik nu al weer een aantal draden heb doorgeregen, kan het andere weefwerk " even op adem komen." Of ik zelf. Want als ik tijd aan het een besteed kan het andere niet aan de beurt komen. En dat, terwijl er een nieuwe opdracht ligt. Tiny kocht een leuke jas in een streepmotief. Omdat het nogal een wijkende kleur is, moet er een mooie shawl bij geweven worden. Roest-rood om wat leven in de brouwerij-presentatie te krijgen.

Maar het getouw is voorlopig nog bezet. Er moeten nog zo'n vijftien meter katoen geweven worden. Dan kan ik maar beter de wade even aan de kant leggen. Om vooral niet te haasten met dát karwei, is de aanbeveling die ik van veel kanten hoor. Die Qual der Wahl, zeggen de Oosterburen dan. Hebben ze ook eens een keer gelijk.

Ja, en staat daar nog een gobelingetouw op zolder, waar het ook heel erg de moeite waard is om aan te " legwerken" .

Omdat er zoveel te doen was, kerstmis, boom, gobelin, weefsel op getouw, was de wade enigszins op de achtergrond geraakt. Bij de garenman ontmoette ik een weefkennis die over hoe snel het allemaal wel niet gaat in het leven.

We worden oud! Dat was de reden dat de waden die ik weefde voor Tiny en mezelf ter sprake kwamen. En dat was weer de aanzet om de draad, letterlijk, weer op te pakken. Terugbladerend was de laatste notitie over die van mij van24 november 2014. Ik had al langer niet meer verder gewerkt aan de omslagen. Nu heb ik weer eens een draad doorgeregen, op de andere binnenkant. Het was weer wennen na zo veel tijd.

Omdat de blogs vanaf 15 juni weggevallen zijn, probeer ik zo hier en daar wat zaken terug te brengen.
De wade, die ik voor mijzelf gemaakt heb, is intussen aan één zijde klaar. Nu ben ik bezig met het doorrijgen van
de zijkanten aan de "achterkant". Dat is nodig omdat die zijkanten omgeslagen moeten worden, over het lichaam.

Hier is te zien dat beide kanten bewerkt zijn. De verticale rijging is de omslag, de horizontale de buitenkant.

We hebben een welbestede zondag achter de rug. Vanmorgen begonnen met een flinke wandeling.
Nuth heeft in de directe omgeving talrijke holle wegen. Je kunt uren lopen zonder drukke verkeerswegen.
Van bij ons kun je al na 100 meter de eerste holle weg pakken.
Vroeger de Bronkweg, de weg waar bij toerbeurt de "grote" processie trok. Op de Vink hebben we in de kapel een kaarsje aangestoken.
Via allerlei paden en veldwegen kwamen we tenslotte bij Gitek.

Wel zondagmorgen, geen spinning. Daar hebben we koffie gedronken, Philip bediende de bar.

Ik had toen al twee draden geregen. Na de boterham heb ik het werk weer opgepakt en met dubbele draad verder gewerkt.
Vanavond maak ik nog een draad, dan komt er weer een foto. Het zijn zelfs twee draden geworden.

Voor deze totaalopname werden de stoelen aan de kant geschoven. Het doek wordt behoorlijk zwaar.
 

Toen ik deze foto maakte, gisteravond, was de voorraad garen weer op.
En de nieuwe stapel kluwens ligt te wachten op verwerking. Het gaat hard.
Bijna aan het eind van het werk heb ik nog wat veranderd.
Ik rijg de draad dubbel door de lussen. Dat geeft een voller effect, geeft het doek wat meer body.
En... de gedraaide bolletjes worden benut.
Nu ik van de originele kluwens garen afhaal, besef ik steeds meer dat mijn oorspronkelijke plan, 
met deze combi-draden een ketting opzetten, een onmogelijke taak zou zijn geworden. 
Lussen, knoopjes, om elkaar heen gedraaide twijningen, het was een volledige flop geworden!

Het witte binnenstuk wordt dubbel doorgeregen. 
Voor het eerst zat ik met mijn werk in de serre in plaats van aan de eetkamertafel. Beter licht,
wat meer ruimte. 
Het werk ligt ten opzichte van de foto van gisteren 180 graden gedraaid.

De witte vlek begint behoorlijk te krimpen. Het gaat snel vooruit en dat komt vooral door de geweven ondergrond.
Het is een stuk dat een heel regelmatig patroon heeft. Vierkanten in een keper 1/3 binding.
Dat maakt het opnemen van de lussen om te rijgen heel gemakkelijk. 

Passend bij het werk dat ik verricht, werd gisteren een loodzwarte lucht gepresenteerd.
Zó hadden we het al lang niet meer gehad. 
Onze straat met nieuwe riolering kon de waterstroom zonder probleem aan. Geen meldingen van ondergelopen kelders.