Uitvaart, crematie, wade

Gisteren was weer kookles, ik gaf, hij had.
Hij is een goede leerling, die met veel plezier en vol overgave steeds handiger wordt met mes en materiaal.
Een ovenschotel stond op het programma.
Deze keer met wilde spinazie, die vanwege de miserabele weersomstandigheden zélf gewassen moest worden.
Geen probleem.
Het kwam zó uit dat mijn broer en schoonzus uitgenodigd werden. Hun bijdrage voor de ultieme lap was klaar.
Die wilden ze brengen, dan naar een avondwake gaan en "dan zien we wel."

Het aanbod om dan te blijven eten werd zonder moeite aangenomen. Er was meer dan voldoende.
En het was nog heel gezellig ook.

De bijdrage.
Hoedendozen waren van jongs af aan in huis, moeder was modiste en mijn broer en zus moesten de hoeden bezorgen,in een papieren zak of hoedendoos.
Toen mijn broer 80 werd (---> 23 augustus 2015) had ik een hoedendoos gebruikt om ons cadeau in te presenteren.
En nu.......

Ik ben er heel blij mee!

Vanmorgen hadden we bezoek van een oude vriendin uit de kweekschooljaren van Tiny.
Oud in die zin dat ze elkaar al meer dan 50 jaar kennen.
Niet zo maar even binnen lopen, nee, ze bracht haar bijdrage voor mijn wade.
 

Een geweven lapje, zorgvuldig geborduurd in de kweekschooltijd, houten spaanders, zij werkt met hout,
en de link hoe ik haar leerde kennen: een foto uit de jaren zestig.
Niet te zien is de speld waarmee ik het geheel op de wade kan spelden.

Het was een gezellige lunch.

Mijn rondschrijven naar een aantal achterstallige leveringen voor mijn wade heeft in één geval succes opgeleverd.
Tiny kwam thuis van een treffen en bracht de bijdrage mee.

Een andere bijdrage die meer bedoeld is voor Tiny heb ik gisteren gehaald bij de kundige damastweefster. In Voerendaal.
Hier past alleen maar een welgemeend "Dank je wel! Thecla.."

 

Het onverwachte overlijden van Ulla heeft ons aan het denken gezet.
Daarom hebben we vanavond alle bijdragen aan mijn wade, tot nu toe,
over de bovenste flap van de doek verdeeld.
Er moeten er wel nog een aantal bij komen.

Ik ga maar weer eens een herinnering rondsturen.

Nu de galerie helaas weer uitgebreid werd, hebben we wat gereorganiseerd.
Een erg grote foto hebben we wat bijgeknipt.
De foto van mijn ouders uit hun lijst gehaald en de foto van Ulla samen met de hunne in een nieuwe lijst.
De ouders van Tiny hebben we nu ook verenigd in één lijst.
Dat geeft wat ruimte.

Bij de post die zaterdag en dinsdag bezorgd werd, zat een dikke envelop uit België.
Bie, één van de vriendinen uit Gent, heeft haar bijdrage aan mijn wade per post laten bezorgen.
Een veelkleurige cirkel, met daarbij de passende tekst.

Dank je wel!

Ja, dat damastweven.
Het was een heel vruchtbare middag bij Thecla.
Mijn ontwerp was dus omgezet in een werktekening, na wat uitleg moest ik maar aan de slag.
En gaandeweg werd steeds duidelijker hoe het systeem werkt.

De werktekening, met kleuren die overeenkomen met de draden die getrokken moeten worden.
Rechts het garen dat ik gekozen heb en al op spoeltjes gedraaid heb.

Na een sportieve inspanning op woensdagavond, het had met spinning te maken!, heb ik donderdagmorgen besteed aan boodschappen doen.
Ik was jarig geweest en dan is de gewoonte gegroeid dat je trakteert bij Gitek Sportcentrum.
Meestal bak ik zelf, soms bestel ik bij de "huisbakker", deze keer had ik besteld bij die bakker, die dié vlaai het beste bakt.
Voor rijstevlaai een andere dan voor oogstvlaai en kruimeltjes met pudding ook een eigen adres.
Aan het eind van de morgen waren nog drie stukjes over!

En donderdagmiddag hebben we een crematie bijgewoond.
Echtgenoot van een spinningpartner, ook ouders van oud-leerlingen,
is heel plotseling overleden.
Hersenbloeding, waar niets aan te doen viel. Helaas.
Een mooie, sobere dienst, warme in-memories van een buur en van hun dochter.
Op uitnodiging van een meeliftster zijn we in Schimmert beland en hebben daar koffie en een glas wijn gedronken.
Op Armand en op het leven.

En dan gaat alles "gewoon" verder.
Ik ben weer verder gegaan met de linnen shawl voor Tiny. Ik hoop het af te hebben vóór haar verjaardag.
We zien wel.

Heel vaag is te zien dat ik heb ingeslagen met een iets donkerder garen. Als het werk heet gewassen is, stevig onderhanden genomen,
"wreed geknuppeld" noemden ze dat in Gent, dan zal het uiteindelijk gekozen motief te zien zijn.
Zolang moeten we geduld hebben.

Vanmorgen kwam een vriend zijn bijdrage brengen.
Dat is wel een heel bijzondere.
Vorige week heeft een ander zijn tekst geleverd op een stukje fietsshirt dat ik ooit van hem kreeg.
De volgende bijdrage is een kapot gesneden armbandje dat door een stukje stof geregen is.
De laatste in deze reeks is een volgetekende handdoek. Dat wordt het kussentje.

En dan is er nog een afbeelding op stof, een miniatuurweefsel, een steen(tje bijdragen).

Af en toe komt weer een bijdrage aan mijn wade deze kant op. Gisteren heeft Tiny een bijdrage geschikt gemaakt,
uit een oud versleten fietsshirt heeft zij een deel gelockt. Daar wordt door de "bijdrager" iets op geschreven.
En dan vouw ik dat zó dat de tekst niet leesbaar is.

Gisteren werd de naamdag van Hubertus gevierd, geen broodzegening in de kerk, wel een eenvoudige hap aan de kirk.
Dat omdat mijn betere helft haar naam ontleent aan die heilige.
Je moet toch wat te vieren hebben!
 

Gisteren, na de spinning, werd ik aangeklampt door een medewerkster van Gitek.
Hoe het toch moest met haar bijdrage voor mijn wade.
Zij heeft er moeite mee, want ze wil wel iets geven wat voor haar belangrijk is.
Dat heeft ze gevonden, maar weet niet hoe het te presenteren.
Daarom heb ik haar een suggestie aan de hand gedaan, althans, dat gebeurt morgen.

Het is slechts een voorbeeld van hoe zij haar bijdrage kan bevestigen op een lapje stof.