Overige onderwerpen

3 december 2017 advent

En dan is het zover... eerste adventszondag. Kerstmis nadert met rasse schreden.

De muzikanten zijn vanmiddag gearriveerd.

3 december 2017 advent

En dan is het zover... eerste adventszondag. Kerstmis nadert met rasse schreden.

De muzikanten zijn vanmiddag gearriveerd.

3 december 2017 back to front

Vrijdagavond, 1 december, heb ik na 4 maanden weer de spinningdraad opgepakt.
Falko had de twijfelachtige eer om mij te begroeten.
En hij had zelfs rekening gehouden met favoriete muziek van deze ouwe knar.
Springsteen, Knopfler, Stones, the dark knight(?) plus nog wat andere deuntjes.
Zonder mankeren ruim een uur gefietst.
En vanmorgen mocht Bert het verder afmaken. En dat duurde nog wat langer, een uur en 17 minuten.
Maar geen problemen ondervonden.
Wel dat gevoel van: het gaat nog steeds en het gaat goed!

2 december 2017 shawl

Nadat ik de vorige blog geplaatst had, een uurtje later, telefoon.
Zandvoort, ik herkende het nummer.
En ja, mijn shawl was gevonden, de manager on duty had hem voor zich liggen.
Sprak nog even over gebreid. Dat heb ik meteen verbeterd.

Handgeweven!!

Mijn shawl zou gisteren nog per post opgestuurd worden!
Een mededeling waar ik erg blij mee ben.
Ik heb direct een bedankje op klacht.nl gezet.

19.31 uur.
Per post bezorgd, ik ben aangenaam verrast!
 

1 december 2017 shawl

Toen we bijna drie weken geleden in Zandvoort waren, hebben we een bezoek aan het Holland Casino gebracht.
Voor mijn betere helft gunstiger verlopen dan voor mij.
Ik gaf mijn jas af aan de garderobe. Mijn shawl, die ik alweer heel wat jaren draag, stopte ik in de mouw.
Toen we terug naar het hotel wilden, ik de jassen vroeg, bleek dat mijn shawl niet meer in de mouw zat!
Alles nagezocht, nog eens opnieuw, zelfs de vloer nagekeken, niets.
Weg!
De garderobejuffrouw zou haar uiterste best doen om ze terug te vinden. Telefoonnummer opgegeven en naar het hotel.
Niets meer gehoord.
Gisteravond heb ik contact gezocht met het casino. De " manager on duty" gaat vandaag op zoek om uit te vinden hoe
het mogelijk is dat zoiets kan gebeuren. 
Tja, en mijn reserveshawl is gisteren, onverwacht, van eigenaar en nek verwisseld!

23 november 2017 weven

Gisteravond is de lap van het getouw gekomen die bedoeld is om er een jasje of zo van te naaien.
Bijna viereneenhalve meter.
 
De beide zijden van de lap zijn evenwaardig. Welke kant naar buiten gebruikt wordt moet nog bekeken worden.
Maar daar gaan de hogere goden over. 
Met andere garens ga ik nu een stuk weven, bedoeld om de nieuwjaarswensen op te vrolijken.
Het is al bijna december.

Je merkt het aan de hoeveelheid reclamespul met speelgoed, electronica, knuffels en snoepgoed.
Om van de vele variaties in pepernoten maar te zwijgen. Die bleven trouwens altijd tot het allerlaatste
op het "snoepbord van de goedheiligman" achter. Ik heb ze nooit lekker gevonden, net als de marsepeinen
aardappeltjes, een bolletje marsepein gedompeld in cacao. In de winkels hoor je de uitgekauwde, doorgekookte
liedjes jengelen door een of ander kinderkoortje.
En natuurlijk de onzinnige discussie of Piet nu wel of niet zwart mag zijn. 

20 november 2017 weekend

Omdat we eens per jaar de zee willen zien, hebben we het weekend doorgebracht in Zandvoort aan Zee.
Geen flitsende badplaats, weinig gedoe, maar wel een gewone leuke plaats. Een mooi strand.
Het hotel ligt ongeveer op het strand, grenst aan de wandelboulevard.
En dat hebben we ook gedaan, lopen langs de vloedlijn, tegen de wind, fris, maar heerlijk om te doen.

Vrijdagmiddag was het zonnig, de zee was onrustig, veel lopers met honden.
Een paar vaste paviljoens boden van alles en nog wat te eten en te drinken aan.

We vonden een goeie Italiaan, een beetje een idee van een trattoria, zo'n familiebedrijfje dat in een 
betrekkelijk kleine locatie allerlei heerlijk bereide schotels op tafel zet.
 
De rest van de avond brachten we in het Holland Casino door.

Zaterdagmorgen hebben we een tweede stevige strandwandeling gemaakt.
Nu naar het noorden. Er stond een stevige wind, het zand joeg over de weg, in je haren, je ogen.

Toen we terugliepen naar Zandvoort begon het te regenen.
We kozen voor Haarlem, met de bus, treinen reden niet wegens werkzaamheden.
Het was druk. Droog. Veel winkels, veel publiek.
Omdat het toch echt begon te regenen, besloten we om naar het Frans Halsmuseum te gaan.
Er was een speciale expositie, de lach in het schilderij.
Heel boeiend.
 
Als er iemand is die de kunst van het lachen beheerst, dan ......
Trompe l'oeuil is ook een vorm van humor. Dit kindje dat zo vredig lijkt te slapen in de stoel,
is een plat geschilderd tafereel, alsof het uitgezaagd is uit een paneel.

3 november 2018 Hubertus

Vandaag zou je het feest van de H.Hubertus kunnen vieren.
De patroonheilige van mijn betere helft.
"Vroeger" gingen we met onze boterham naar de kerk, waar dit brood gezegend werd door pastoor of kapelaan
Dat is de heilige die in een woud op jacht ging.

Hij verdwaalde en zag geen enkele mogelijkheid om de weg terug te vinden.
Er ging een zucht wind langs zijn ogen en op enkele meters afstand stond een groot hert.
Hij was een jager en wilde zijn kuisboog al aanleggen toen er plots een wonderbaarlijke verandering plaats vond.
Het hert droeg tussen de takken van het gewei een lichtend kruis.
Toen durfde Hubertus niet te schieten, hij viel op zijn knieën en bad.
Even plotseling als het hert hem verschenen was, loste het op in nevelen.
Zonder aarzelen wist Hubertus thuis te komen, vervuld van de verschijning die hij ontmoet had.

We hebben het feest iets minder vroom gevierd.
In Herzogenrath hebben we bij Konditorei Heep Kaffee und Kuchen genoten.
Erdbeertorte mit Schlagoberst, heel lekker!

Via allerlei nieuwe en vernieuwde wegen kwamen we uiteindelijk toch thuis.
Dat had niets te doen met een Hubertushert, maar wel met de aanleg van de Parkstadbuitenring.
 

23 oktober 2018 hechtingen 1

Vanmorgen, om kwart voor negen, had ik een afspraak in het Zuyderland om daar door een deskundige de hechtingen uit 
de geopereerde hand te laten plukken. We waren ruimschoots op tijd. Om twintig over acht werd ik al binnen geroepen.
Drie draadjes, samen zes hechtpunten.
En om zes minuutjes voor half negen stond ik al weer in de wachtruimte. Gebeurd!
Met een nieuw pleister op de wond moet ik nog een week rustig aan doen, geen overdreven druk met de linkerhand.

Daar wordt nauwlettend op gecontroleerd.

17 oktober 2017 zo maar een dinsdag...

Middernacht, van maandag op dinsdag, zat ik aan de pc en logde in op DB.de.
De bedoeling was het om de heenreis naar Oberstdorf te reserveren en te boeken.
Natuurlijk was de website weer eens aangepast en vernieuwd. Ten goede, dat wel.
Ik kon nu ook al de retourreis bestellen en boeken, downloaden en printen.
Bovendien kon ik zelf de zitplaatsen kiezen. Zoveel eigen inbreng was nieuw.
En ook nog eens tegen een goeie prijs.

Om half tien had ik een afspraak geboekt in het gemeentehuis van Nuth. Ja, ja, zo maar binnenlopen is er niet meer bij.
Via internet mag je zelf kiezen op welke dag, hoe laat en, vooral, wat je komt doen.
We hadden onze fitnessmorgen, ik ben vandaar te voet naar het centrum gelopen.
Was naturlijk veel te vroeg. Mijn volgnummer was het eerst volgende. Ondanks dat ik veel te vroeg was mocht ik
toch aan de balie plaatsnemen. De vriendelijke ambtenaar wist al dat het om het rijbewijs ging, dat had ik vermeld.
Ook al was het nog geen half tien, ik werd toch geholpen. Volgende week ben ik al ingepland om het bewijs af te halen.
Dat ging in de jaren 50 en 60 wel anders. " Ich vroag Fien waal!" 
Om dan in beleefdere vorm verder te gaan:
"Juffrouw Beckers, zou U mijn rijbewijs willen meebrengen als U naar huis gaat?"
Dat is meer dan geschiedenis, dat is pre-historie!

Teruglopend naar Gitek zag ik de zon tussen twee huizen schijnen. Een zon met een vreemde rode rand.
 
Het verschijnsel werd al uitgelegd in het nieuws. De bosbranden in Portugal zorgden voor de rode gloed. 
Een kennis op straat stond ook al vol verwondering te kijken. " Zo ver weg, en dan zie je dat hier."
Ja, heel wonderlijk.

Natuurlijk moest ik de geopereerde hand laten zien. En hoe het ging en wat goed dat je weer komt.
Nou ja, dat valt wel mee. Ik heb alleen maar op de band gelopen, 35 minuten, met een oplopende snelheid
van 6,2 km naar 7.0 km. Daarbij de helling oplopend van 3.5% naar 11.5% en dat allemaal zonder grote moeite.
Mijn betere helft verraste me met de uitnodiging om ergens een stuk vla te gaan eten.
Waarom?
Omdat ik het rijbewijs verlengd kreeg voor vijf jaar. Het kostte wat meer moeite deze keer,
door een opmerking van de huisarts, die vond dat ik minder  dan gemiddeld zie.
Heerlen werd gekozen als koffiedrinkpunt. Gecombineerd met wat noodzakelijke boodschappen was dat
een lekker uitje. Helemaal fout, ik weet het, maar af en toe mag dat toch.

Gezien mijn tijdelijke manuele beperking kookt Tiny in deze dagen. Ze heeft het nog niet verleerd.

Pagina's