Overige onderwerpen

26 maart 2017 zaterdag

Het is alweer zondag, we leven weer in zomertijd, de nacht was een uurtje korter.
De zin van deze operatie zorgt steeds voor veel discussie tussen voor- en tegenstanders van de verschuiving.
Zelf heb ik geen last van het nieuwe ritme, je moet even wennen aan de langere lichtere avond.

We waren gisteren in den Bosch, het museum lokte met een aantal tentoonstellingen die we wilden zien.
" Verspijkerd en verzaagd" is de eerste. Het gaat over het "hergebruik" van heiligenbeelden.
Jacques Frenken was de eerste die de beelden ging hergebruiken. In de tijd na het eerste Vaticaans Concilie 
was deze bewerking van zo'n beeld heiligschennis. Hij vertelde in een filmpje hoeveel kritiek en modder over hem heengingen.
Het is geenszins spottend bedoeld, het zet wel aan tot nadenken en relativeren. 

  
In zijn spoor hebben jongere kunstenaars op allerlei manieren beelden bewerkt tot, soms, grote installaties.  

De tweede expo was werk van twee jonge designers, Kranen/Gille.
Hun uitgangspunt is zwaar industrieel materiaal, kranen, heftrucks, zeppelins, tot booreilanden toe.
Het lijnenspel brengen zij terug tot dragers, poten, altijd samengesteld onder een hoek van 45 graden.
Zo ontstaan banken, tafels, luchters, lampen en meer.
 

Een derde presentatie was een jonge kunstenares, die met deze expo gelegenheid kreeg zich in een museum te presenteren.
Pleunie Buyink. Ze heeft al diverse presentaties gehad, ook in het buitenland.

Een ingewikkeld proces leidde tot "juwelen" van groot formaat die onder invloed van het licht wisselden van kleur en stemming.
Boeiend om te zien, niet om te hebben. Vonden wij.

Tenslotte ook nog een heel ander onderwerp. Archeologie uit de wereldoorlog. Vondsten uit schuilplaatsen, opgravingen, afbraak.
Veel alledaagse gebruiksvoorwerpen, maar ook helmen, geweren en ook kostbaarheden die in de grond begraven waren.

20 maart 2017 marathon

De eerste foto's die beschikbaar waren, kan ik onmogelijk plaatsen. 
Jammer.
Vandaag kreeg ik via Spanje twee duidelijkere plaatjes.

 
De spinningmasters die de marathon regelden......                     ...tableau de la troupe, ná drie uur trappen.
          Trio Helleniquex 3.0

19 maart 2017 marathon

Gisteren werd weer eens een keer een mini-marathon verreden bij Gitek. Het aantal deelnemers was royaal,
de spinningmasters en -miss hadden er duidelijk zin in. Het werd een heerlijke happening.
Ik had een paar keer verstek laten gaan, nu was ik er weer bij. 
En vanmorgen was dan bedoeld als hersteltraining, maar niet iedereen had dat nodig.
We namen afscheid van Bert. Niet voorgoed, hopen we, maar drie maanden gaat hij in zijn functie
naar het Griekse eiland Chio om daar te assisteren bij de registratie van vluchtelingen die op het eiland
een voorlopige opvang gevonden hebben.
We wensen hem veel succes en een veilige thuiskomst.

Bij wijze van afscheid had ik weer eens een Gitekstje geschreven, helemaal op zijn manier van lesgeven geënt.
Het was wel succesvol, toen ik het voorlas, ná de les, vóór de rek- en strekoefeningen.

4 maart 2017. weven, maar dan...

De geboortedoek is van het getouw. 
Is al gewassen en Tiny zorgt voor een perfect gestreken eindresultaat.
Alle eindjes zijn weggewerkt, afgeknipt, nu alleen nog het logo.

Over het logo ben ik in onderhandeling met een hobbyist om er stoffen tassen mee te sieren.
Het zou eindelijk er van komen. Deze man maakt elk logo in vinyl en
kan dat op elke ondergrond hechten.
Volgende week krijg ik materiaal te zien.

4 maart 2017. archief...

Mijn neef Eric, nu 51, heeft bij mij in de eerste klas gezeten. Daar leerde hij rekenen,
lezen, schrijven. In een of andere les heb ik verteld over vissen, van allerlei soort.
Dat maakte kennelijk zoveel indruk dat hij er een tekening van maakte.
En die tekening heb ik ooit eens gebruikt als basis om er een " gobelin" van te weven.
Zelfgesponnen wol, deels plantaardig geverfd.
Dat weefsel hangt nog steeds op, op de plaats waar het ooit zijn bestemming kreeg. 
Ware grootte, een A-4 vel.

27 februari 2017. lege muren, kale vlakten..

Omdat een plaatje meer zegt dan duizend woorden, zeggen ze, zó ziet onze stulp er sinds de werkzaamheden uit.
Niet voor lang, morgen wordt er weer verder gewerkt, worden de kale plekken weer aangekleed.
Het was stevig aanpakken, de laatste dagen. Eerst alles naar boven, nu weer naar beneden, zo gaat dat.
Tussendoor nog twee keer een heftige griepaanval overleefd, vandaag was ik weer helemaal in orde.
We hebben vanmiddag, dwars tegen de wind in, een uurtje door het veld gelopen.
Een frisse neus halen, noemen ze dat.

De weverij ligt al ruim een week plat, gewoon geen tijd om te werken. Maar dat haal ik snel in.
Er is niet meer zo heel veel ruimte meer op de ketting. Een laatste serieuze sessie zou voldoende kunnen zijn.

 

25 februari 2017. een jaar ouder...

Er is niet aan te ontkomen, sinds maandag 20 februari ben ik 75 jaar!
Ik heb er weinig moeite mee.
We hebben de dag doorgebracht in Carolus Terme in Aken, om vandaar door te rijden naar 
Holland Casino Valkenburg. Daar hebben we gegeten, de eenarmige bandiet wat euro's afgetroggeld,
en op tijd naar huis.
De bediening had voor vuurwerk gezorgd bij het nagerecht.

Tja, en dinsdagmiddag was het goed mis. Alle lekkernijen kwamen retour!
Wat had ik het koud! Blij dat ik in bed kon kruipen, onder de veren om het wat warm te krijgen.
Dat heeft twee dagen geduurd, nu gaat het wel weer.

Van weven is al een week niets gekomen, dat zal vandaag ook niet, we hebben de schilder in huis.
Gisteren de kamer uitgeruimd, schilderijen naar boven gesjouwd, meubels aan de kant, 
het moet niet te vaak gebeuren. Over de schilder niets dan goeds.

18 februari 2017. foto's

Dankzij de hulp van de webmaster kan ik zo hier en daar weer wat foto's toevoegen.
Bijvoorbeeld van de overdracht van het boek voor Renate in Mittelberg.
Even opzoeken!

17 februari 2017. foto's

Het probleem met de foto's die niet op de goede manier getoond worden, lijkt opgelost.
Ten laatste heb ik de webmaster ingeschakeld. Die heeft me op een simpele manier
uitgelegd wat er aan de hand is en hoe ik het kan corrigeren. De foto van de vorige blog,
van het houtblok, is een eerste proberen of ik het nu wél kan tonen op de goede wijze.
 

Dit is een pláátje, in Kleinwalsertal in januari van dit jaar.        Met de kabinelift naar de top van de Söllereckbahn en dan te voet naar Riezlern.
 

17 februari 2017. stammetje

Waar kun je een mens al gelukkig mee maken?
Onze fitnessvriendin knutselt heel wat af met gevonden hout.
Takken, ze wordt al liefkozend " takkenwijf" genoemd, allerlei vondsten
die ze op haar wandel- en fietstochten vindt, gaan mee naar huis.
 

Dit stammetje vond ik in de bak met te stoken houtresten.
Een mailtje naar de zoekende en jawel, heel graag! Gistermiddag, na de spinning,
vond de overdracht plaats. Veel plezier ermee!
 

Pagina's