Overige onderwerpen

Ze gaat rustig op tijd naar Adelante om bloed te prikken. Op verzoek van de huisarts. Het is 09.00 uur in de morgen. De zon staat nog heel laag als ze de Schuureikenweg oprijdt. Rechts rijdt een vrouw op de fiets in dezelfde richting. Ze vermoedt dat deze ook naar Adelante gaat.
"Dus laat ik maar achter haar blijven, misschien steekt ze zonder aangeven de weg over." En warempel, het gebeurde zoals ze gedacht had. De fietsster draait naar links en rijdt de oprit in.  Ze draait eveneens naar links, totaal verblind, en hoort en voelt een klap! Denkend dat ze de stoeprand geraakt heeft. of een paaltje, stapt ze uit om poolshoogte te nemen.
Daar ligt een motor op de weg! En iets verderop een jongeman die zich vasthoudt aan een lantaarnpaal. Ze heeft geen idee van wat er gebeurd is. De jongeman komt naar haar toe en vraagt of ze iets mankeert. Dat is op het eerste moment niet het geval. Hij eigenlijk ook niet.
"Wat is er gebeurd?", vraagt ze. "Ik heb je helemaal niet gezien! De zon staat zó laag, ik was helemaal verblind."
Een nieuwe jongeman komt er bij staan.
(wordt vervolgd).
 

Met de technieken van tegenwoordig kun je al dagen voor het echte dragen van de nieuwe bril wennen aan het gezicht 2024!
Tijdens de passessie hebben we van alle keuzes foto's gemaakt.
En dit is de definitieve keuze geworden.
Nu nog wachten op de levering.

Na het verwijderen van de overgebleven hechtingen heeft het nog een paar dagen geduurd voordat de zichtbare tekenen zo goed als opgeruimd zijn. 
Morgen gaan we naar de opticien om een nieuwe bril te passen, te kiezen en aangemeten te krijgen. Ik zal blij zijn als dan het gewone leven zijn gang gaat.

En al die weken ligt de weverij helemaal stil. De rust is een weldaad voor mijn artrose-geplaagde handen. Echt erg vind ik het niet, er is voldoende alternatief werk.
Voor de komende wandelvakantie moet ik nog een nieuwe broek passen, we hebben al een fietsbroek vervangen, een paar te nauw geworden T-shirts zijn eveneens verhuisd naar de bestzak.
En zo slepen de dagen zich voort.

We waren op tijd in de polikliniek, verleden donderdag, maar de verpleegster kon nog niet alle hechtingen weghalen, de wond was nog niet helemaal dicht. Met een pleister op de open wonde gingen we huiswaarts. A.s. maandag hebben we een nieuwe afspraak, dan zou dan een eind komen aan alle gedoe na het vallen en alles wat daar mee samenhing.
Het weggehaalde knobbeltje is een basalcarcinoom, een veelvuldig voorkomend gezwel, vooral op oudere leeftijd. Een gezwel dat wel groeit, maar geen uitzaaiingen heeft en daarom niet gevaarlijk kan worden. Maar weghalen is toch beter dan laten zitten en doorgroeien.
Dus, maandag gaan we eerst weer naar de dermatologie-polikliniek en daarna naar eyescan voor een controle van de ogen. Als daar dan de uitslagen ook goed zijn zou ik misschien eindelijk weer gewoon kunnen functioneren. Alleen nog een nieuwe bril, ter vervanging van het gebroken exemplaar waar ik me nu mee red.
De dag werd enigszins verzoet door de verjaardagstractatie bij Gitek, er was een 80-jarige die zelf gebakken had!

En verder verlopen de dagen nogal in een trage voortgang. De ene dag is het tropisch warm, vochtig, een dag later is een trui geen overbodige luxe.
De poliklinische ingreep verliep probleemloos, vijf jonge dames stonden gereed om uit te voeren, te assisteren, aan te geven, geen wonder dat medische zorgkosten de pan uit rijzen.
Wat wel een duidelijk verschil is, de hechtingen van de een zijn niet die van de ander. 
Wat de huisarts hechtte is nauwelijks nog te zien, daartegen is het werk van de chirurg "broddelwerk"! Zij had heel zeker op haar schoolrapport deze beoordeling niet meer staan: "Nuttige handwerken voor meisjes". 
Waarschijnlijk wel allerlei bloemrijke verhaaltjes over hoe ver ze al gekomen is en dat ze soms nogal verstrooid is. Nou ja, plastische chirurgie zal niet nodig zijn aan een kop van 82.
 Maar de bedoeling van de ingreep is in ieder geval wel geslaagd, het knobbeltje is weggenomen. Komende donderdag hoor ik wat het is geweest, en dan worden ook de hechtingen verwijderd. Blijft spannend, we wachten af.

Om het verhaal helemaal af te maken, een stripje over het paadje.

De complimenten die ik van veel bekenden, vrienden en familie kreeg waren heel goed om te horen.
Vandaag waren we bij de huisarts, die dit werk verrichtte.
Ik heb hem deelachtig gemaakt aan alle positieve reacties. "Ik vind dat je dat wel moet weten!"
"Ja, dat is goed om te horen!", was zijn antwoord. Vandaag ziet het er al weer veel gaver uit.

Waar ik niet echt op gerekend heb, er kwam een verklaring voor de gebruikte term.

Er zijn meerdere benamingen voor deze term, "wandelpad" of "trample path", als je het internationaal wil hebben.
Een verbastering van het oer-Limburgs woord "trampele". Schimmert heeft een wandelclub die zich "de trampelkuj" noemt.
Terzake.
Wanneer je regelmatig een route loopt, die afwijkt van de officiële, vormt zich op den duur een paadje, onverhard, een stuk korter dan de bestaande weg.
Lang genoeg volhoudend ontstaat er dan een pad dat meer en meer steviger wordt, op termijn breder en makkelijker te lopen.
Een breder pad wordt door meer wandelaars gebruikt, wordt daardoor nog breder, wordt zodoende steviger, drukker, breder........
Het woord heeft ook een tweede betekenis. Het kan gebruikt worden om een manier van werken aan te geven.
Sneller resultaat, maar niet de officiële route.

Met dank aan Rob, een trouwe volger sinds heel lang.

Een verhaal in de nasleep van het wreed accident.
Toen ik nog volop aan het werk was , basisschool de Nuinhof, was het een beetje de gewoonte dat ik 's morgens met Tiny naar school ging, zij reed langs de Nuinhof, ik stapte uit en zij reed verder naar Wijnandsrade, om Stefanus met een bezoek te vereren. We waren allebei meestal als eerste op onze werkplek, een zelden rustig moment waar je nog een heleboel kon voorbereiden en regelen, kopiëren en soms zelfs nog iets corrigeren. Zeker als de avond tevoren weer een oudercommissievergadering of een medezeggenschapsraadbijeenkomst een groot deel van de vrije tijd afgenomen hadden. Dan bleef correctiewerk wel eens liggen.
Enfin.
Als de werkdag ten einde liep, er geen teamvergadering gepland was, geen ouders wilden informeren hoe de vorderingen van hun prinsjes of prinsesjes waren, of anderszins alle werk gedaan was, dan liep ik meestal naar huis. En in de loop van de jaren was dat een vaste route geworden. Via Keelkampstraat naar Hiltostraat, de markt oversteken, Stationstraat, afbuigen naar Molenveld en dan het voetpad naar rechts inslaan, net voor de tennisbanen. Het pad liep richting visvijvers. Je kon het helemaal aflopen en dan naar links afbuigen, de vijvers rechts, maar ik ontdekte op gegeven moment dat je tussen de lage struiken heel gemakkelijk een stuk kon afsnijden. Er brak wel eens een takje af, je liep wat gras plat, zeker bij droog weer kon je zonder moeite dit nauwe weggetje lopen. En in de loop der maanden en jaren vormde zich daar een pad. Je kwam dan voorbij de eerste bank weer op het officiële wandelpad uit om vandaar je weg te vervolgen, richting Grijzegrubben. 
De dramatische val die ik maakte was voorbij dit zelfgelopen pad. 
Met mijn schoonzus ben ik na het vallen teruggelopen naar Molenveld- Voorsterstraat, waar buurman me oppikte en naar de huisarts bracht. Dat ik de beslissing nam om daar naartoe te lopen ben ik helemaal kwijt. Een dag later kwam schoonzus kijken hoe het met me was, verschoonde het verband, we haalden alles nog eens op. Ik noemde het paadje waar ik gelopen had, schuin door de struiken, waarop zij zei: "Oh, het olifantenpaadje!"
Ik keek haar heel verbaasd aan. "Ik heb dat paadje in de loop van de jaren, na school, als ik naar huis liep, "aangelegd.", maar olifantenpaadje?, dat is me helemaal onbekend." 
"Ja, zo noemen ze dat." "Dat heb ik nog nooit gehoord". 
Ik weet nog niet hoe die benaming ontstaan is en wie dat bedacht heeft. 
Wie weet, kom ik er nog een keer achter.

Het bezoek aan domus aurea was één van de bezoeken die ik niet had willen missen. Afgezien van het miserabele Engels dat helemaal verbasterd werd door haar uistspraak, de gids deed echt haar best, was dit wel een indrukwekkende ervaring. De uitgestrektheid van het geheel, de strikte tijden, die gehanteerd werden, het afwisselend geboden vrijgelegde deel van het bouwwerk, alles was niet-Italiaans goed geregeld. De tijden klopten, de deelnemers waren op tijd, maar, veel belangrijker, was de kwaliteit van de uitgraving.

        

Een paar indrukken van de wandeling door een klein gedeelte van wat uitgegraven is. Hoeveel nog zal volgen kost jaren van intens onderzoek en nauwkeurig afgraven. Maar het was nu al de moeite waard. Heel boeiend was de virtuele realiteit-wandeling door de tuin die bij het huis hoort. Alsof je er werkelijk bent! Zouden we ooit nog een vakantie in Rome kunnen doorbrengen, dan zal ik zeker willen zien hoe ver men gevorderd is.
Na de bezichtiging liepen we via een andere weg naar buiten om terug het centrum op te zoeken. Op een of andere wijze kwamen we in een beetje aftands park terecht.
Opvallend de vele in plastic zakken ingepakte hele hebben-en-houdens van zwervers. De paar banken werden bezet door enkele straatbewoners! Ze hadden nauwelijks aandacht voor ons, we voelden ons niet echt gemakkelijk. Je wil toch geen gluurder zijn. Met wat omwegen kwamen we toch weer op het juiste pad om naar Campo di fiore te geraken. 
Al met al een heel boeiende excursie.