Overige onderwerpen

25 mei 2015. Weven, hiel, blaar

Er is weinig nieuws te berichten in de dagen rondom Pinksteren. Hier en daar communiefeesten, gouden bruiloften, voor het een zijn we te oud, voor het ander nog niet lang genoeg getrouwd. De dikke blaar onder mijn linkerhiel heeft zichzelf weer vastgezet, vraag niet hoe dat kan, ik heb er geen last meer van na enkele dagen rust. Rondom de wrat onder diezelfde voet had zich een ring eelt gevormed. Die laat los, hangt nog met een puntje vast aan mijn voet. 

Met het weven gaat het langzaam vooruit, niet de moeite waard om er een foto van te maken.

19 mei 2015. Wandeling

Tja...

dat krijg je als je te weinig voorbereid aan een fikse wandeling begint. Mooi weer, niets anders te doen, waarom niet eens lopen in de Eifel? We zochten een stevige route uit, en gingen vol goeie moed op weg. En het liep allemaal heel "gemakkelijk". Pas toen we aan een stevige afdaling begonnen, ging het wel goed mis. Ik merkte al gauw dat zich onder de linkerhiel een blaar vormde. Alweer de linkervoet! Maar ja, je moet wel verder, terug naar de auto en naar huis. En daar was de ravage goed zichtbaar. Een blaar ter grootte van de hele hiel!

Dan maar een paar dagen niets. Kan ik weer wat werken aan het beeld in het kader van therapie voor mijn handen.

11 mei 2015.weide

De hele middag is opgegaan aan het afwerken van de afrastering in de wei. We hadden spandraad gekocht, haakjes om de draad en harmonicagaas aan elkaar te verbinden, voorzien van alle mogelijke gereedschap ben ik aan de slag gegaan.
Het spannen van de draad verliep makkelijk.
Het bevestigen van het gaas aan de draad was niet zo snel gedaan. Losse haakjes, die je eerst moet los snijden van een bundel, dan om draad en gaas moet slaan en tenslotte met een combinatietang dicht moet knijpen, met de beide draden in de haak!
De ene gaat zonder moeite, de volgende wil niet direct meegeven, nummer drie is weerbarstig en Yep!, zit je met de tang in je huid. Dan is het uiteinde van de draad al een keer langs je arm geschramd, heb je al menig keer vliegend ongedierte aan de deur gehad en verjaagd, willen de schapen eens snuffelen in de emmer met gereedschap, een handwerksman heeft het niet altijd even gemakkelijk.
Zijn pad loopt niet over rozen, het struikelt meer over pollen en bulten.
Maar, om half vijf stond ik onder de douche, teneinde het schriele lijfje af te spoelen en schoon te schrobben.
Dit is dan wel niet Grijzegrubben, maar wel onder de douche, geweest.

8 mei 2015. wandeling

Gisteravond voelde ik nattigheid. Letterlijk. De wrat onder de linkervoet liet van zich voelen. Toen ik de sok uittrok, plakte die vast aan mijn voet.
Bij controle bleek inderdaad dat er wat vocht uit gelopen was.
En belangrijker, ik merkte meteen dat ik met minder last kon lopen.mijn
En daarom planden we een wandeling voor vandaag. De vooruitzichten waren positief, we hadden nog een wandeling over het plateau van Margraten.
Niet zo heel ver, acht kilometer, maar om te testen voldoende.
Wel, dat bleek een goede keuze. Voornamelijk over veldwegen, door weilanden , langs akkers, door 't Rooth, Groot Welsden terug naar Margraten.

Zo maar een paar foto's, op de eerste en laatste steekt aan het eind van de horizon een rechthoekig blok omhoog. Dat is het kerkhof van Margraten.
Met een klik op de foto met de rechtermuisknop vergroot je de foto, dan is die toren goed te zien.
De middelste foto toont ook de afgraving van het mergelplateau bij 't Rooth. Verdere uitbreiding is stop gezet.

2 mei 2015. Margraten

Vanmorgen hebben we een bezoek gebracht aan het graf van de geadopteerde soldaat, bijgezet op het Militaire Kerkhof in Margraten.
Ooit heeft pa dat graf onder zijn hoede genomen en na heel wat "omzwervingen" is het nu door ons geaccepteerd.
De bedoeling van de stichting die de organisatie beheert, is dat zo af en toe een bezoek gebracht wordt aan het graf.
Met een bloem als waardering dat deze jonge man zijn leven liet in de zoveelste zinloze oorlog.
Hij sneuvelde in december 1944, wij waren toen al bevrijd!

Hoe vaak je  hier ook komt, het blijft indrukwekkend.
Er is een serene stilte, geen schreeuwers, geen geblèr van radio's, rust.
De linker foto is het graf van Anthony Caliguri, ons adoptiegraf.
Dit jaar is men begonnen met het geven van een gezicht bij een naam. Bij 3000 graven staat een foto van de gesneuvelde.
Het maakt het tastbaarder, directer, confronterender. Helaas heeft onze soldaat nog geen gezicht.

29 april 2015. weide

Een groot karwei is op wat afwerking na tot een goed einde gebracht.
Gistermiddag zijn we verder gegaan met het plaatsen van het hekwerk om een natuurlijke wal te creeëren,
en om de schapen te beschermen tegen de venijnige dorens van de meidorenhaag.
Het ziet er heel mooi uit!
De hardnekkige wrat onder mijn linkervoet  was wel spelbreker. De hobbelige grond maakte het lopen niet echt plezierig.


Een paar bewijzen van actief buitenleven. De schapen bleven op afstand na wat nieuwsgierig gesnuffel.
 

27 april 2015. spinning

Vanuit de achterhoede werden we gespot bij het verwelkomen van een "verloren dochter".
Na twee maanden Spanje stapte ze vanmorgen, zondag, weer op de fiets.
Alsof het niks was. 

Wel een gek idee dat je nu ook al niet meer veilig bent bij het indoorcycling. De paparazzi staan nergens voor,
hebben geen enkel respect voor een diehard!!


 

23 april 2015. weide

Helaas, het lammetje heeft het niet gered. We zagen al meteen dat het een wond achter één van de oortjes had.
Een diepe lelijke open plek.
De herder heeft hem meegenomen om te verzorgen, maar er was weinig levenskans. En vandaag zei hij ons dat het beestje gestorven was.
Het moederschaap blaatte klagelijk, zeggen we in onze termen.

21 april 2015. weide, weven, wade

Een echte zomerdag in april. De schapen lopen in de wei, eigenlijk wat te vroeg, gevaar voor meidoorntakken in hun vacht.
De eigenaar was nogal laconiek in zijn reactie.
Hij had meer oog voor een onverwachte aanwinst van zijn veestapel.

Een uurtje oud, dan mag je je nog wel vergissen in de richting als je naar voeding op zoek bent.
We hebben het al zó vaak gezien, het is steeds weer een wondertje. Deze keer een bokje, een ram. Nummer vijf.

Vanmorgen aan de laatste draden begonnen aan de binnenkant. Toevallig troffen we mijn nicht, we hebben haar maar meteen gestrikt
om wat te maken als bijdrage voor de bovenkant. Voor haar echt geen onderwerp.

Weer een spoel volgeklost. En zo'n 15 cm geweven aan de derde sjaal, in geel.

20 april 2015. wade, weven, weide

Wat je op een dag niet allemaal kunt doen!
Vanmorgen, toen de pianojuf er was, heb ik een stukje geweven aan de gele sjaal.
Vanmiddag, toen mijn betere helft ging bridgen, heb ik in de wei 32 gaten geboord om daar palen in te zetten.
Dat wordt dan een afscheiding om snoeihout op te bergen, een houtwal.
En vanavond heb ik de laatste draden aan één kant van de binnenzijde van mijn wade geregen.

Als het witte stuk opgevuld is, zou het werk volbracht zijn!

Pagina's