Overige onderwerpen

7 juni 2015. processie

Om vijf uur vanmorgen gingen ze al aan de slag, de mannen en vrouwen van Grijzegrubben.
Het hele dorpke moest er piekfijn bijliggen voor als om half tien of zo de processie zou trekken.
Met zand werden lopers gelegd, versierd met gekleurd poederzand. Daartussen met groen en bloemen een loper.
Bedoeld om straks een weg te bereiden voor de kapelaan die met het allerheiligste van beneden in de straat naar de kapel zal lopen.

Het is een stralende dag, volop zon, strakblauwe lucht, langs de kant van de weg versieren bewoners met manden en potten vol bloemen de route.
Bij de kapel staan stoelen en banken gereed. Hier wordt de Mis opgedragen.


Een paar foto's vóór de processie langs trok.
Hevige verontwaardiging bij de  werkers toen een amateur renfietsridder zich niets aantrok van de verkeersregelaar
en toch door de straat fietste. Daarbij stak hij de weg over, precies op de plek waar een zandloper lag.
Dat is bijna een doodzonde.
En na de zegen trok de hele vrome schare naar hoeve Dewez, de tap open, de koffie bruin, de vlaaien gesneden in royale stukken,
de broodjes dubbel belegd met goeie kaas en ham,
de fanfare liet zich zodanig goed horen dat alleen in de schaarse pauzes iets verstaanbaars gezegd kon worden!
Het was een ouderwetse opening van de zomerkermis in Nuth.

3 juni 2015. wrat

Als het allemaal goed zit, is er vanmorgen een einde gekomen aan de ellende met de hardnekkige wrat.
Ik liep al zonder klachten, de therapeute heeft vanmorgen vergeefs gezocht naar de boosdoener!
Dat betekent dat er geen laserstraalbehandeling nodig is, geen chemospuiten, alleen nog een controle over twee maanden.
Het enige wat ik nu voel is het wondje, veroorzaakt door te diep wegsnijden van eelt.
Het kost wat, maar dan heb je ook wat!

De eeltlaag die stilaan los laat....                                                  helemaal weg!
 

1 juni 2015. weven, opruimen

De duimen in de braces, de spoel vol opgedraaid, het getouw ingeschakeld, programma gekozen, en weer aan de slag.
Raar, dat het steeds weer opnieuw even wennen is, na een tijdje rust. Maar ik heb toch alweer 11,5 cm geweven.
Belangrijk is dat je niet ziet waar je stopte en waar je nu opnieuw aangezet hebt.

De wandelschoenen zijn weer eens schoongemaakt, alle zand en steentjes zijn tussen de richels weggehaald, nu moeten ze nog drogen
en dan gaan ze voor even in de dozen. Die van mij moeten naar de schoenmaker. De zolen laten los. Misschien is er wel niets aan te doen.
Dan hebben we een reden om Aken onveilig te maken!

Vooral de stukken waar veel los gesteente ligt, "Geröll", vragen nogal wat van de zolen.
 

1 juni 2015. terug

Het leek zo lang, twee weken naar Kleinwalsertal. En het ging zo snel voorbij.
We hebben alle soorten weer gehad, zelfs nieuwe sneeuw.
Maar ook zon.   en combinatie
We hadden een voorspoedige reis, zowel heen als terug.
En nu weer aan het werk.

27 mei 2015. Wrat

Vanmorgen had ik de eeltring in mijn handen. Na de douche, en tijdens het drogen van mijn voeten liet hij los. En nu loop ik zonder pijnlijk gevoel, zonder hulp van plakringen, zonder zooltjes, crême of wat dan ook. Een heel prettige ervaring na weken moeilijk lopen.

25 mei 2015. Weven, hiel, blaar

Er is weinig nieuws te berichten in de dagen rondom Pinksteren. Hier en daar communiefeesten, gouden bruiloften, voor het een zijn we te oud, voor het ander nog niet lang genoeg getrouwd. De dikke blaar onder mijn linkerhiel heeft zichzelf weer vastgezet, vraag niet hoe dat kan, ik heb er geen last meer van na enkele dagen rust. Rondom de wrat onder diezelfde voet had zich een ring eelt gevormed. Die laat los, hangt nog met een puntje vast aan mijn voet. 

Met het weven gaat het langzaam vooruit, niet de moeite waard om er een foto van te maken.

19 mei 2015. Wandeling

Tja...

dat krijg je als je te weinig voorbereid aan een fikse wandeling begint. Mooi weer, niets anders te doen, waarom niet eens lopen in de Eifel? We zochten een stevige route uit, en gingen vol goeie moed op weg. En het liep allemaal heel "gemakkelijk". Pas toen we aan een stevige afdaling begonnen, ging het wel goed mis. Ik merkte al gauw dat zich onder de linkerhiel een blaar vormde. Alweer de linkervoet! Maar ja, je moet wel verder, terug naar de auto en naar huis. En daar was de ravage goed zichtbaar. Een blaar ter grootte van de hele hiel!

Dan maar een paar dagen niets. Kan ik weer wat werken aan het beeld in het kader van therapie voor mijn handen.

11 mei 2015.weide

De hele middag is opgegaan aan het afwerken van de afrastering in de wei. We hadden spandraad gekocht, haakjes om de draad en harmonicagaas aan elkaar te verbinden, voorzien van alle mogelijke gereedschap ben ik aan de slag gegaan.
Het spannen van de draad verliep makkelijk.
Het bevestigen van het gaas aan de draad was niet zo snel gedaan. Losse haakjes, die je eerst moet los snijden van een bundel, dan om draad en gaas moet slaan en tenslotte met een combinatietang dicht moet knijpen, met de beide draden in de haak!
De ene gaat zonder moeite, de volgende wil niet direct meegeven, nummer drie is weerbarstig en Yep!, zit je met de tang in je huid. Dan is het uiteinde van de draad al een keer langs je arm geschramd, heb je al menig keer vliegend ongedierte aan de deur gehad en verjaagd, willen de schapen eens snuffelen in de emmer met gereedschap, een handwerksman heeft het niet altijd even gemakkelijk.
Zijn pad loopt niet over rozen, het struikelt meer over pollen en bulten.
Maar, om half vijf stond ik onder de douche, teneinde het schriele lijfje af te spoelen en schoon te schrobben.
Dit is dan wel niet Grijzegrubben, maar wel onder de douche, geweest.

8 mei 2015. wandeling

Gisteravond voelde ik nattigheid. Letterlijk. De wrat onder de linkervoet liet van zich voelen. Toen ik de sok uittrok, plakte die vast aan mijn voet.
Bij controle bleek inderdaad dat er wat vocht uit gelopen was.
En belangrijker, ik merkte meteen dat ik met minder last kon lopen.mijn
En daarom planden we een wandeling voor vandaag. De vooruitzichten waren positief, we hadden nog een wandeling over het plateau van Margraten.
Niet zo heel ver, acht kilometer, maar om te testen voldoende.
Wel, dat bleek een goede keuze. Voornamelijk over veldwegen, door weilanden , langs akkers, door 't Rooth, Groot Welsden terug naar Margraten.

Zo maar een paar foto's, op de eerste en laatste steekt aan het eind van de horizon een rechthoekig blok omhoog. Dat is het kerkhof van Margraten.
Met een klik op de foto met de rechtermuisknop vergroot je de foto, dan is die toren goed te zien.
De middelste foto toont ook de afgraving van het mergelplateau bij 't Rooth. Verdere uitbreiding is stop gezet.

2 mei 2015. Margraten

Vanmorgen hebben we een bezoek gebracht aan het graf van de geadopteerde soldaat, bijgezet op het Militaire Kerkhof in Margraten.
Ooit heeft pa dat graf onder zijn hoede genomen en na heel wat "omzwervingen" is het nu door ons geaccepteerd.
De bedoeling van de stichting die de organisatie beheert, is dat zo af en toe een bezoek gebracht wordt aan het graf.
Met een bloem als waardering dat deze jonge man zijn leven liet in de zoveelste zinloze oorlog.
Hij sneuvelde in december 1944, wij waren toen al bevrijd!

Hoe vaak je  hier ook komt, het blijft indrukwekkend.
Er is een serene stilte, geen schreeuwers, geen geblèr van radio's, rust.
De linker foto is het graf van Anthony Caliguri, ons adoptiegraf.
Dit jaar is men begonnen met het geven van een gezicht bij een naam. Bij 3000 graven staat een foto van de gesneuvelde.
Het maakt het tastbaarder, directer, confronterender. Helaas heeft onze soldaat nog geen gezicht.

Pagina's