Overige onderwerpen

13 september 2018 herfst

Liepen we gisteren nog in hemdsmouwen door Aken, gewoon lekker slenteren, met volle terrassen, koppen en glazen, schalen en borden,
vandaag was een regenjasje nodig.
Ik merkte het gistermiddag, toen ik de appelbomen deels geplunderd heb. Drie volle emmers van drie verschilende bomen. Het is nog niet alles, maar sommige appels hangen op zo'n onbereikbare plekken dat ik me daar niet aan waag. Ik stond nu al bijna op de hoogste sport van de ladder. De wintervoorraad appelmoes is aangevuld, ik zou appeltaarten kunnen bakken, maar wie eet ze? 

27 augustus 2018 weven

Diverse varianten op de binding voor het vloerkleed zijn deze week toegepast.
Allereerst heb ik de bindingen van de schachten aan de trappers moeten aanpassen.
Een heel gedoe. Eerst heb ik een tijd moeten zoeken naar de werkwijze, toen naar de praktijk.
Uiteindelijk wist ik weer hoe je de trappers moet aanbinden om een 1/3 of 3/1 keper te weven.
Vervolgens vroeg het enig acrobatisch gewurm om ín het getouw op een werkbare plek te komen.
Toen ik dan goed zat riep Tiny van beneden: "Er is bezoe-oek!"
Ik hoop dat het de moeite waard is om weer uit uit getouw te komen.
Onze man uit Ubachsberg maakte na lange tijd weer eens zijn opwachting!
EN daar kom ik dan graag voor uit de penibele positie, waarin ik me gewrongen had.
Maar na het koffiedrinken ben ik toch maar weer aar boven gegaan om verder te werken.

En uiteindelijk is het gefikst, de schachten werken zoals het hoort.
  
Wat probeersels met diverse garens, lont, afsnijdsels, zeer geschikt om een vloerkleed te weven.
Nu is het wachten op de keuze die mijn klant gaat maken.
Om de tijd te doden(!) ben ik begonnen aan het opnieuw doorhalen van de ketting op het getouw beneden.

Na een kleine lunch in Schimmert hadden we zin in een likijs. Uit Valkenburg.
Eerst hebben we wat rondgekeken in museum Land van Valkenburg.
Beneden was een expositie van een tiental kunstenaars met werk rond het thema "souvenirs".
En dat was heel ruim geïnterpreteerd. Meer en mindere kwaliteit.
Het boetseerwerk van Maria Stams maakt wel indruk.
 Er werd niet bij vermeld waarom ze op een echte brandkast/safe geplaatst is.
 

19 augustus 2018 buxus, breda, boete

Donderdag heb ik meegeholpen met het verwijderen van alle buxusstruiken uit de tuin.
De reden is even simpel als jammer.
De rups, mot heeft de struiken kaalgevreten, de langdurige droogte en de warmte hebben geholpen,
er was geen redden meer aan.
  
Als je er zó bij staat, blijft maar één ding over: met wortel en tak opruimen.
We hadden een container besteld, die raakte aardig vol.
En nu moeten we de achtertuin opnieuw toonbaar maken. Met minder werk, dat in ieder geval.

Gisteren waren we in Breda. Geen specifieke reden of oorzaak, gewoon, een leuke stad.
Kleiner dan Maastricht, maar wel de sfeer van onze hoofdstad.
We bezochten de grote kerk, begraafplaats van allerlei Nassau voorgeslacht.
De vriendelijke bediening in het café in de schaduw van de kerk meende dat we met een kwartiertje wel weer buiten zouden staan.
" Het is nogal een leeg gebouw." 

Meer dan een uur hadden we nodig om allerlei wetenswaardigs te bekijken en te lezen. 't Kan verkeren....
   
Een koperen dekplaat van een graf in de vloer.      Het grote orgel.
 

Toen we in januari van dit jaar naar Zuyderland in Geleen-Sittard reden vanwege de extreem hoge ontstekingswaarden
in mijn bloed,ging dat met te veel snelheid. Betrapt, proces verbaal! €140,00 boete.
Bezwaarschrift ingediend, bevestiging gekregen, wachten op de uitslag.
Na al die maanden was er nog steeds geen oordeel.
Daarom wilde ik vandaag opnieuw beklag doen.
Helaas, bij het herlezen, maar eigenlijk voor mij helemaal nieuw, bleek dat de uitspraak al gedaan was.
Een dag of 10 later, en geen vermindering of kwijtschelding. Dokken!
Dat was al gebeurd.

8 augustus 2018 Jantje...

Vanmorgen zag niet-Jantje weer eens pruimen hangen. En lang niet oh als eieren zo groot.
Maar er werd wel geplukt, zonder ladder, van de kouwe grond. Bij wijze van spreken dan..
Ik heb mirabellen geplukt, een kleine gele soort, stevig vlees, de pit laat gemakkelijk los.
We hebben ze meteen verwerkt. Buiten is het heel aangenaam, je kunt echt iets doen.

Met geleisuiker koken, in potjes vullen, omgekeerd laten afkoelen, klaar.

5 augustus 2018 frisjes...

"Je zou warempel een vestje kunnen gebruiken!"
Het was maar 21.5 graden vanmorgen toen ik de deuren naar de tuin openzette. Dat zijn we niet meer gewend.
Nu, bijna twaalf uur, is het weer wat warmer. Bij de vijver koffie en thee gedronken, het wil nog wel eens waaien.
De morgen heb ik alleszins nuttig beteed.
Courgettes, in groen en geel, groeien ondanks de droogte, maar met wat natte hulp, gewoon verder.
Dagelijks de rijen langs om niet van die extreme formaten te moeten oogsten.
Dan staan er een paar rijen boontjes die niet te dik moeten worden.
Gelukkig kreeg ik hulp van mijn buurjongen. Met vijf kinderen, met zijn zevenen, kan daar wel wat afgeleverd worden.
 

30 juli 2018 het gaat maar door...

De warmte.
De werkjes.
De reisjes.
Telefoontjes.
App-jes.
Mailtjes.
Zaterdag zaten we al om half zeven in de trein naar Amsterdam. Een paar exposities
in het Stedelijk en in het Rijksmuseum waren de moeite waard om zó vroeg op stap te gaan.
Om half tien vergaapten we ons al aan Vermeer's Melkmeisje, aan Rembrandt's Joodse Bruidje,
en een aantal andere juwelen in de eregalerij.
  
Extraatje: Het laatste oordeel van Lucas van Leyden, tijdelijk uitgeleend in verband met een 
grote verbouwing van de Lakenhal in Leiden. 

In het stedelijk loopt een expo van werken van studio DRIFT, installaties met veel beweging, licht en
wereldwijd aan het werk.
      

Een zaal vol ledlichtjes, één voor één handmatig ingepakt in de zaadjes van de paardenbloem. Monnikenwerk.

24 juli 2018 Vught

Na het ontbijt vanmorgen zijn we vertrokken om door te rijden naar Nationaal Monument Kamp Vught.
Indrukwekkend, ondanks het kleinschalige van het geheel. Vooral gefunctioneerd als doorgangslager.
Maar toch, de gruwelijkheden van het regime waren ook hier aan de orde van de dag.
Een momument voor 1300 kinderen die weggevoerd werden om plaats te maken voor nieuwe gevangenen.
   
Vóór de zuilen ligt speelgoed, in brons gegoten. Alle namen van de kinderen zijn in de platen uitgezaagd,
hier en daar een vlinder.
Op het voetstuk liggen stenen, Joods gebruik om van ergens, waar je aan iemand dacht, mee te brengen om op
het graf neer te leggen. 
Na het momument zijn we naar de fusilladeplaats gelopen. Ergens in de omringende bossen.
Het was een heel eind, de slachtoffers wisten dat dit hun laatste gang zou zijn....
  
Dit is het monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers.
Op de platen in de muur zijn de namen gebeiteld van degenen die gefusilleerd werden op deze plek.
Niet te bevatten dat dit monument meerdere keren beklad werd.
De laatste keer met pek, nauwelijks schoon te maken.
Met veel moeite is toch een poging gedaan, de platen werden uit de muur gehaald,
ze staan nu in twee kratten op de binnenplaats van kamp Vught. De bekladde delen nog goed zichtbaar.
De tekst werd door "iemand" meteen na de bekladding geschreven. En is nu op een muur in het gebouw vastgelegd.

Indrukwekkend.

23 juli 2018 weekendje weg

We zijn terug van een weekend naar Deurne. Geen speciale reden om net daar heen te gaan.
Hoogstens het feit dat we er nog niet eerder waren.
We namen onze intrek in Hotel Willibrordhaege, een voormalig missiehuis. Groot, op een ruim terrein gebouwd,
even buiten het dorp.
Dat speelt telkens door je hoofd, het tuinpad van mijn vader. Het is er nog steeds, met een plaquette om te memoriseren.
Deurne heeft duidelijk een streekfunctie, alle ketens zijn vertegenwoordigd. Het is ook een streek waar je kunt fietsen.
Vlak, rustig, de ebikes-generatie is ruim vertegenwoordigd. Ook in het hotel. Elke tweede auto zeult wel zo'n fietsdrager mee.
Beekman en Beekman, een tweeling uit het gelijknamige boek van Toon Kortooms, hebben hun naam gegeven aan een leuk café,
met een groot terras. Het was er goed toeven.
 
Een courgettesoep, drie kleine sandwiches met lekker beleg vormden een smakelijke lunch. We hadden toen zo'n 4 uur gelopen.
Deels door bos, deels door een zanderig, zonnig heel warm open gebied. Het was bijna 30 graden! Thuis waren we niet gaan wandelen.
De namiddag, vooravond, brachten we op bed door. En na een douche weer op het terras, nu van ons onderkomen.
Tot laat in de avond.
 Met een lekkere zachte Chardonay aan de lippen werd het stilaan bedtijd.
 

21 juli 2018 jam

Gisteravond een stevige spinningsessie, daarna een TV-programma ter ere van Elton John, Sir Elton John,
het was bijna half twee voor we in bed lagen.
Toch weer vroeg wakker vanmorgen. Opstaan, de vaste rituelen, en na het ontbijt in de serre, bij open deuren,
de wei in.
Pruimen plukken. Je krijgt direct gezelschap van 11 schapen, die de wei kort houden. 
Een emmer heb je snel vol, de pruimen zijn dan wel niet als eieren zo groot, maar in grote getale aan de boom.
Samen hebben we ruim een kilo ontpit en door de maalmachine, de Fleischwolf, gedraaid.

Met een halve kilo geleersuiker in een grote pan aan de kook brengen en een minuut door laten koken.
Tenslotte in de omgespoelde potten schenken, deksel er op, omdraaien en laten rusten.
Dan terugdraaien en op het rek in de  garage bij de andere voorraad opslaan.

21 juli 2018 zomer

En dat betekent dat het onverminderd warm blijft.
Dinsdag maakten we een wandeling vanuit Mechelen, 14 km lang.
Helaas was de routebeschrijving niet echt duidelijk. Gebrekkig, geen markeringspunten.
De ene keer wel blauwe paaltjes, dan weer niet, een kleine klim, onduidelijk waar je naar rechts moest
en meer van die storende zaken.
De wandeling zou mooi zijn geweest zonder al die punten.
Maar het was wel heel warm, in het veld, in het bos was het wel aangenaam.
 Het graan is rijp om geoogst te worden.
Het slot van de wandeling was wel verrassend. Toen we probeerden te ontdekken hoe we terug naar Mechelen moesten,
vroeg Tiny aan drie dames die daar liepen of "dat" de goeie richting was.
"Ja, maar het is nog heel ver! Weet je wat, stap in de auto, dan breng ik jullie wel!" We waren al 4 uur onderweg.
Natuurlijk sputterden we tegen, maar er hielp geen lieve moeder aan, "instappen!"
Het was een buitengewone treffer, de resterende weg was asfalt, 5 km lang, niet echt aantrekkelijk.
Dat had nog een uurtje geduurd voor we terug bij vertrek waren. Een aangeboden koffie werd geweigerd.
Dank je wel!
 

Pagina's