Overige onderwerpen

Wat we al dachten, het was een niet zo rustige overgang naar het nieuwe jaar. Nieuwe bewoners, nieuwe methoden. Tot lang na middernacht bleven de vuurwerkers maar doorgaan. "Siervuurwerk", noemt dat. Kabaal is het!
Vandaag is opgegaan aan van alles. De allerlaatste wenskaart is af. 
Maar ook aan weven. 23 Meter. Het gaat echt naar het einde toe. Ik krijg nu iets van: " Nu wil ik het afhebben!" 

Gisteren passeerde ik de 22 metergrens, vandaag liet ik een paar foto's zien aan onze overbuurvrouw toen we nog op Boschweg 12 woonden. Inmiddels 47 jaar geleden.
Ze was wel onder de indruk, vond het heel mooi. Leuk om te horen.
Vanmorgen hebben we de laatste fitness gedaan in 2025. 
Tegenwoordig begin ik met e gym, training op 9 apparaten die afgesteld zijn op het vermogen dat je liet vastleggen als eerste inschrijving en "intake". Ongeveer in een kwartier werk je de apparaten af, maakt twee rondes. Met een klein half uur heb je alle grote groepen spieren getraind.
En na enkele weken voel je duidelijk resultaat. Er is veel belangstelling voor.

Na de training is het vaste gewoonte dat we koffie drinken. Omdat Kerst en oud- en nieuwjaar gevierd werden en worden was er Kerstbrood. Stevige, dikke sneeën royaal besmeerd met boter.
En dat vindt gretig aftrek.
Bij het vertrek naar huis wensen we elkaar " 'n goeie roetsj!", waarmee we bedoelen dat de overgang naar 2026 goed zal verlopen. Voor ons gaat het een rustige passage zijn.
Stokbrood, enkele kazen, paté, zoutjes en een fles prosecco.
Als die leeg is, is dat ook voorlopig de laatste alcohol die we drinken. 
"Dry January". 

De week waarin we Kerstmis vieren is begonnen. De festiviteiten rond dit feest beperken zich hier tot nauwelijks andere werkzaamheden dan de voorbereiding voor om het even welk feest. 
We hebben nog nooit meegedaan aan het versieren van het huis met honderden lampjes in de vorm van sterren, slingers, verlichte bomen, hertjes met en zonder arreslee, raamomlijstingen, imitaties van druipsteengrotten, van binnenuit verlichte kerststalfiguren, kerstbomen die metershoog de lucht in groeien, opgeblazen SantaClaus-poppen, figuren die door het jaar in allerlei smakeloze variaties voortuinen bevolken omdat er weer iemand 50 geworden is. 
We steken een kaars meer aan, het engelenorkest heeft zijn plek weer ingenomen, een mooi geborduurd tafelkleed siert de eettafel en dat is het dan wel zo'n beetje.
Wat eten betreft, kook maar gewoon, dan is het lekker genoeg.

Gisteren heb ik 21 meter bereikt. Alle spoeltjes zijn op, de komende dagen besteed ik aan het aanleggen van nieuwe voorraad. 
Ik heb uitgerekend dat ik voor een meter stof 1300 meter garen nodig heb. Uiteindelijk weef ik pakweg 32 - 33 meter, dat betekent dat er 42000 meter cottoline verwerkt wordt!
Cottoline is de soortnaam van het Venne garen dat ik gebruik voor dit project. Een menggaren van 60% katoen en 40% linnen.

Alle vrije uren die beschikbaar zijn gaan op aan weven!
Maar er moet meer werk verricht worden in deze tijd van het jaar.
Planning van "die daag", inkopen doen voor de gebruikelijke feestelijkheid, we willen niet overdrijven maar toch iets anders op tafel zetten dan gewoonlijk.
Het idee voor de kaart met een goede wens én passend lapje heeft al vorm gekregen. Wolfgang Amadeus zei het zo mooi. "De opera is klaar, ik moet  ze alleen nog opschrijven!" 
En dan leeft de mens niet bij brood alleen, hij wil ook nog af en toe cultuur plegen. Waren het eerst die Dreigroschenoper, toen de Dutch Eagles, een week later zaten we mee te deinen op de klanken van een Ierse groep, the Kilkenny's, vijf man sterk met een mengeling van Folk en feelgood songs. "Hoogtepunt" was wel een Ierse bewerking van Father Abraham's kleine café aan de haven!De man op de rechter foto heeft een heel speciaal instrument op zijn schoot. Een soort van doedelzak, maar deze keer wordt de lucht via een externe toevoer geregeld. Hij hoeft niet meer zelf te blazen. Dus geen hamsterwangen, maar heel ontspannen de fluit bespelen. Het geluid komt wel in de buurt van de Schotse doedelzak.
 
En gisteravond maakten wij onze opwachting in het clublokaal van de handboogschutterij voor de jaarlijkse Kerstkienhappening.
Voor mij de eerste keer dat ik de hele avond meemaakte. We waren te voet naar deze lokatie gelopen. Lekker weer, geen parkeerprobleem, we waren bijna de eerste deelnemers. De voorzitter was druk doende met de voorbereidingen van de kienavond. De prijzen staan al ingepakt te wachten tot ze aan de winnaar uitgereikt worden. Het kerstbrood staat al gereed op de tafels, deels besmeerd, deels "droog". Chocolade kerstkransjes in schaaltjes vinden al direct aftrek. De deelnemers druppelen binnen, het zijn allemaal buurtgenoten.
 
Tja, jammer van alle voorbereiding, de opkomst was weer minder dan andere jaren. Natuurlijk de harde kern van het dorp, een enkele nieuwe inwoner, alles bij elkaar 23 deelnemers.
Maar heeft wel geloond.
Twee keer kien op het eerste rijtje, één keer op twee rijtjes. En dat brachten we veilig, te voet huiswaarts.!
Gelukkig brandden nog rondom alle huizen de feestelijke kerstverlichtingen, slingers, kerstmannen, hertjes met en zonder slee, kerstbomen zonder naalden maar met lampjes.
Aparte vermelding moet de jeu de boules baan krijgen. Een aantal enthousiaste spelers hebben een heel tafereel opgebouwd rondom een schommelende Santa Claus. Compliment mensen.
Al met al was het een geslaagde avond.
Bestuur, bedankt

                                   
We waren gisteravond in ParkstadLimburgTheater. Een concert van de Dutch Eagles, een band die al 20 jaar langs theaters en festivals toert, in binnen- en buitenland. Het was weer de moeite waard. We hadden ze al eens aan het werk gezien in het openluchttheater in Valkenburg. Bekend en minder bekend repertoire kwam langs.

Het begint een aanzienlijke rol stof te worden. Tot nu toe heb ik 14 meter geweven. De afgelopen week was ik erg vlijtig en dat vertaalt zich in hogere productie. Als je ziet hoe de lap groeit stimuleert dat weer de zin om verder te gaan.

Het concert was uitverkocht. Van alle bezoekers was er maar een dame die haar haren opgestoken had tot een wiebelende knot. En waar zat zij? Jawel!, in de rij voor mij op de stoel voor de mijne. Dat was nog niet voldoende, ze bewoog ook nog eens mee met de muziek. Dat werd dus linksom of rechtsom kijken naar de muzikanten. Had je net een goede kijk, hopla, daar zwaaide het kapsel weer naar de andere kant! Het kostte vier opnames voordat ik er één enigszins scherp op het beeld kreeg. Ik had nog willen vragen: " Kunt U het konijn niet terug in zijn kooi stoppen?", ik heb het maar niet gedaan.
"Er zijn ergere dingen.", zei ik tegen de buurvrouw, die vond dat ik wel een heel goeie plek had.
 

Het steeds maar opnieuw een afbeelding plaatsen van het geweven deel van de gordijnen gaat saai worden. 
Ik beperk me daarom maar tot het vermelden van de bereikte lengte. 
Tot nu toe heb ik 13 meter geweven. Er zijn dagen dat ik behoorlijk kan doorwerken, andere dagen schiet het voor geen meter(!) op.

55.
Dat was gisteren, we waren 55 jaar voor het wettelijk deel van de huwelijkse staat voor de ambtenaar van de burgerlijke stand verschenen om er met "JA" te antwoorden op de belangrijke vraag of we elkaar allerlei beloofden.
Het kerkelijk huwelijk, dat in die tijd veel zwaarder telde, zou pas een half jaar later voltrokken worden.

"Eerst voor de wet,
dan pas voor het bed.",
was een gevleugelde uitspraak, zegswijze in het Roomse Limburg.
Wat je stiekem foefelde met elkaar, daar ging niemand over. Als je maar niet betrapt werd.

Het was gisteren wel een uitgelezen dag om het graf van mijn ouders te verzorgen en te sieren met een bloemstuk.
Druilerige regen, modderige paden op het kerkhof, hier en daar iemand die met hetzelfde werk bezig is.
"Onze" bloemenzaak is in andere handen overgegaan. Niks mis mee, maar het bloemstuk dat we vorige jaren bestelden was wel heel anders dan dat vandaag.
De poetsbeurt van dit jaar had weinig zin, nauwelijks schoongemaakt en regenvrij, vielen de onophoudeijke druppels op het graf. 
Nou ja.
De intentie is goed. 
We blijven niet langer dan noodzakelijk is, het is echt Allerheiligen- Allerzielenweer.
Met een foto maak ik de andere familieleden deelgenot van de "inspanningen" die we verricht hebben.

Het is alweer maandag, ik kan blijven herhalen dat de dagen en weken vorbij vliegen.
De reünie van jaargang '67 was wel een heel ontspannen en gezellige midag. Heftige knuffels, attenties voor gastvrouw en gastheer, iedereen was enthousiast om de anderen weer te zien en te spreken.
Áls je aan de beurt kwam!
Aan tafel gingen de anekdotes en herinneringen over reizen en leraressen, foto's en verhalen geanimeerd verder. En, zoals dat gaat als je vijf oud-juffen bij elkaar zet, rectificaties en "rooie potloden" werden niet gespaard.
Wat de kok op tafel zette werd met veel plezier verorberd.
Vanaf de bruschette tot en met de crumble met appel en rood fruit werd de kookkunde alle eer aangedaan.
Jammer dat de saus bij de zalm veel te gezouten was. Dat krijg je als je een keer uit een flesje put en niet zelf aan de slag gaat.
                                                                            

Gisteren, zondag was een dag met veel wisselend weer. Die dag heb ik besteed aan de nieuwe gordijnen die in de maak zijn.
Tot nu toe heb ik vijf meter geweven.  Om zelf een idee te krijgen hoeveel tijd  het project gaat kosten, per uur weef ik ongeveer 40 centimeter. Dan moet er niet te veel openthoud zijn, of draadbreuk, nieuwe voorraad opwinden op spoeltjes.
Het gaat wel mooi worden, verwacht ik.

Eerst hebben een hele tijd wakker gelegen, vanmorgen, om dan weer in slaap te sukkelen, om dan tenslotte rond negen uur op te staan.
Het was al tien uur toen we aan het ontbijt zaten.
Het aankomend festijn van de reünie aan het eind van de week was voorwerp van overleg. Vannacht had ik al happen bedacht, 
en wat er nodig zal zijn.
Het betreft de jaarlijkse bijeenkomst van vijf kweekdames, die in 1967 slaagden aan de zeer katholieke kweekschool "Maria Immaculata" in Heerlen.
De regerende nonnen hoopten dat zij even "Immaculata" zouden blijven, helaas, diverse heren staken daar een stokje voor!
Hun stokje!
De reünie is steeds gepland op de laatste vrijdag van oktober. Vaak in Maastricht, in Sittard, Den Bosch, allerlei kwalen beperken de daden, een wandelingetje, en bezichtiging, tot een minieme actie.
Dit jaar werd het zó moeilijk om elkaar te treffen, wij, mijn andere helft en ik, hebben de gasten bij ons uitgenodigd voor een lunch.
Het werd met alle handen aangegrepen. 

Na de eerste ideëen is Tiny aan de slag gegaan in de bieb, de kamer die we benutten als opslag voor de boeken.
De bovenste planken moesten leeggeruimd worden, dan afgestoft, vervolgens met een speciale doek nabehandeld.

Herinnering aan een textielreis in Engeland, we bezochten Castle of Chatworst, kwam boven drijven.
Eigenlijk was het landgoed gesloten in die tijd van het jaar, december, maar iedere gast is welkom, de kassa moet rinkelen.
In die maanden was groot onderhoud in het kasteel. Het meest indrukwekkend was de bibliotheek: 10- à 15000 in leer gebonden boeken kregen een voor een een beurt.
Een vlijtige lakei nam één boek uit het rek, wreef met een geprepareerde doek voor- en achterkant zorgvuldig het leer in.
En zette het boek terug in de rij. En dat x1000 keer!

Zomaar op de bijna bovenste tree van de ladder is voor haar net een tree te hoog-tevrees. Dat deel heb ik daarom overgenomen.
Terwijl zij de boeken afstofte kon ik aan het werk op het getouw, om door te werken aan de gordijnen.
Ik werd onderbroken als de planken schoon waren, de boeken gekuist en herplaatst konden worden.

De herfst met zijn nare gewoonte om de bomen te ontkleden na ze eerst in fraaie kleuren gekleed te hebben, levert veel extra tuinwerk op. Zo'n beetje iedere dag loop ik door de achtertuin om eventuele walnoten te zoeken en te rapen. De opbrengst is zeer zchaars dit jaar. De grote boom in de wei levert nauwelijks nog wat op, nu al voor het derde jaar, de andere, bij de vijver, levert in vergelijk met vorige oogsten een zeer schamel resultaat. Maar je moet toch speurend de hele tuin doorspitten! 
Na enkele dagen en een nacht met harde wind en regenbuien had ik een container vol!!. 
Dan waren er weer enkele artsenbezoeken aan de orde. 
Een nieuwe leesbril, 
Nieuwe hoorapparaten, 
Bloedprikken,
Consult bij de huisarts,
Consult bij de reumatoloog.Verder vergaat de tijd met boodschappen, een praatje op de markt met een oude bekende, 
en, inderdaad, tussendoor ook nog verder werken aan de gordijnstof. Ben door de 3 meter grens gegaan.
Ik hoef nog maar ongeveer 30 meter, dat schiet dus lekker op!