Blog van hans

17 juni 2017 wandkleed

Categorie: 


Dit is het resultaat van 120.000 knopen leggen, met het materiaal
van het oude wandkleed. Het nooit gebruikte sieraad voor aan de muur,
ergens in het vernieuwde gebouw. De rest van het verhaal staat onder 14 juni 2017.

17 juni 2017 uitbreiding in de familie

 
Mijn broer is overgrootvader geworden! Maikel, de oudste van Karen
is vader geworden van een zoon. Welkom Kyan, in deze onvoorspelbare wereld,
die vanaf 10 juni ook de jouwe is. 

En dan ben ik vanaf nu overoudoom! Het moet niet veel gekker worden.

14 juni 2017 uit de oude doos

Categorie: 

Vanmiddag hebben we op mijn zolder, we hebben ook een ruimte die een beetje van mij is, allerlei mooie dozen, die ik misschien nog wel eens wilde gebruiken, opgeruimd. Ze stonden niet in de weg, maar hadden geen enkel doel dan wachten op een nieuw bestaan. En zoals dat dan gaat, je komt vanzelfsprekend ook andere zaken tegen die al jaren over de houdbaarheidsdatum zijn. Een klapper die ik maakte bij gelegenheid van een expositie in 2000 in wat toen nog Schinveld was, daarna Onderbanken heette en binnenkort als Beekdaelen verder gaat.
Samen met drie andere weefsters had ik toen een tentoonstelling van allerlei verschillend weefwerk, het was een mooie presentatie en een succes.
Daarbij kwamen foto's te voorschijn die ik nauwelijks nog kende.
 
Dit is één van de weinige foto's die gemaakt zijn van een wandkleed dat ik maakte voor de verbouwde gymzaal van de Bavoschool, die toen al Nuinhof heette. De foto is uit 1985. 
Ik weefde acht lappen van heel simpele linnenbinding in één kleur, via keper naar ingewikkelde dubbelweefsels met draden van acht kleuren.
Op die manier verbeeldde ik het schoolleven van een kind, van bijna blanke tafel naar een jonge puber voor wie het leven al aardig gecompliceerd kan zijn.
De maten zijn 4.80 x 2.00 meter. Al naargelang de kleur nodig was heb ik die geverfd met syntetische verfstof.
Dit kleed is verloren gegaan toen het oude gebouw afgebroken werd. Letterlijk voor de bulldozers uit heb ik het van de muur kunnen halen, opgerold, en thuis op mijn zolder gedeponeerd. Het was zo'n goede kwaliteit wol, zo'n stevige kleuren, ik kon dat niet zo maar verloren laten gaan. En het ging om een fiks bedrag, dat de school spendeerde.

In het nieuwe gebouw waar we kwamen was geen plaats om het opnieuw op te hangen. Toen kreeg ik het idee om een volledig ander werk te maken van de oude wol.
Ik heb de lappen uit elkaar gehaald, honderden meters vissersgaren zijn door mijn handen gegaan, alle wol op kleur gesorteerd, met een stofmasker voor vanwege de krijt- en stoflading die zich genesteld had in het weefsel en het hele pakket werd gewassen. De sprankelende kleuren kwamen terug!
Inmiddels had ik een nieuw plan om met deze wol iets nieuws te maken, weer voor school, het was de wol van school. Alle leerlingen gingen tekenen, gebruikmakend van vetkrijt in alleen de primaire en secundaire kleuren, rood geel blauw groen oranje paars wit en zwart.
Uit de tekeningen koos ik de meest geschikte, maakte er dia's van, vergrootte ze via projectie, bracht dat over op ruitjespapier op een formaat 200 x 150 cm.
Per cm werden twee rijen knopen gelegd, die werden vastgelegd met het oude vissersgaren, het knopen was een heel karwei, maar na 120.000 knopen was het karwei geklaard.
 Dit is de 120.00ste knoop!  

Het heeft nooit een plaats in het nieuwe gebouw gekregen!    

9 juni 2017 Caecilia, gevallen vrouw

Bijna een jaar geleden, op 29 juni 2016, berichtte ik dat Caecilia van haar plekje aan de muur zich had losgemaakt.
Met een hemelse zucht zakte zij omlaag, tussen wat beelden van een blote kerel en meer...

Wim Sonneveld zou gezegd hebben:" Je bent wel heilig, maar niet van betong!"
En tot vandaag heeft ze met onthechte blik gekeken wie er binnentrad in het boekenspektakel.
Met mijn hulp heeft de ramenwasser haar weer opgehangen aan het haar toebedeelde haakje.
 
Met nog meer overgave blikt zij naar hemelse verten, hoort wellicht d'engelen zingen.
 

6 juni 2017 nog een keer , wandelen

Bij de wandeling van gisteren, die nog langer duurde dan ik eerst dacht, kwamen we in delen van 
de omliggende gemeenten, waar we nog niet eerder waren en die toch zó dichtbij zijn.
 
De schamele resten van wat ooit het openluchttheater in het bos van Spaubeek was....
Deze locatie was wel bekend, met neef Luc waren we hier vaak om te spelen, in de jaren '80 van de vorige eeuw.
                         
Familie Brand - Gans met hun kroost stapte net uit het water.            De mooie, maar gevaarlijke bereklauw.
 

5 juni 2017 een welbestede dag

Na een tijdig, maar wel rustig ontbijt en na de laatste slok koffie, vroeg mijn betere helft
of ik zin had om een stukje te lopen. Daar hoefde ik niet over na te denken.
Wilde ik zelf al voorgesteld hebben, maar was te laat.
Even na half elf vertrokken we, richting Thermiek en verder naar Spaubeek.
Het stukje werd een stuk, werd een groter stuk, werd een wandeling van ruim 4 uur!

zwart-wit, onheilspellend, geen reden  `hier waren we pas onderweg langs de Geleenbeek, natuurschoon de oude kerk, nu Mariakapel
       

En dank zij de sociale media word je op de hoogte gehouden van allerlei nieuwigheidjes.
Nu was het een serie foto's van mijn "leerling weven" die zonder pauze aan het werk is.
Zo lijkt het althans.

de derde doek in een serie van vier duidelijke versprongen gelijkzijdige keper totaaloverzicht, vier schachten, zes trappers

 

4 juni 2017 memorial day

De dag zelf, verleden zondag, hebben we niet meebeleefd op het kerkhof in Margraten.
Een betrokken kennis, vriend, was er wél.
En hij heeft o.a. deze foto gemaakt. Dank je wel voor het afstaan.
 
Bij elk van de kruisen en sterren waren de Amerikaanse en Nederlandse vlag geplant.

31 mei 2017 ...bang?

Nee, ik was er niet bang voor.
Wel heel benieuwd hoe deze uitvoering van het stuk zou bevallen.
Een ronkende bespreking in het Dagblad zegt lang niet altijd alles.
Maar deze keer had hij gelijk.
Wie is er bang voor Virginia Woolf? werd subliem vertolkt.
Niet het onderkoelde van echtpaar Burton-Taylor uit de jaren zestig, maar gelukkig 
niet helemaal naar deze tijd gebracht. Het stuk is van álle tijden.
Het was een zeer geslaagde avond.

26 mei 2017 memorial weekend

Vandaag zijn we weer eens naar Margraten geweest om een bezoek met bloemen aan het graf van
"onze" soldaat te brengen. Om de echte drukte voor te zijn planden we het bezoek vandaag.
Dat idee hadden meer bezoekers.
 
Tiny heeft uit onze tuin een boeket bloemen gesneden. Een "wild" boeket, maar met liefde samengesteld.
Na het bezoek maakten we een ronde over de hele " akkers van Margraten". 
" Sag wo die Soldaten sind, wo sind sie geblieben....", zong Marlene Dietrich ooit. Hier wordt de waarheid getoond
in kruisen en sterren. Een mevrouw sprak ons aan, of we het kruis met bladgoud ook bezocht hadden.
Zij meende dat er drie kruisen staan, waar de naam van de gesneuvelde met bladgoud ingelegd was.
Die eer is voorbehouden aan een soldaat die de hoogste militaire orde verdiend heeft, the medal of honor.
En dat is dan ook ingekapt in het verticale deel van het kruis. 
Al pratend liepen we met haar naar dat kruis, dichtbij het graf dat zij bezocht.
Hoe vaak je er ook komt, het blijft een heel speciale plek, het stemt tot nadenken en bezinning.

22 mei 2017 kunstroute

Na de spinning, na enkele boodschappen, na de lunch, zijn we op pad gegaan om een deel van de kunstroute
in Wijnandsrade na te lopen.
Bij bekenden, bij oud-collega's, bij mensen waar je van weet dat er mooi werk staat.
Op twee adressen staat werk dat ik ooit maakte in opdracht.
  

Links een in memorie beeld, rechts een jubileumbeeld, vol verwijzingen naar de eigen interesses.

Het aanbod op de diverse adressen is nogal van verschillend niveau, de ene keer heel spannend,
de andere keer: wat jammer van het mooie materiaal.
Belangrijk is natuurlijk het plezier dat de maker of maakster heeft beleefd bij het vormen of schilderen.
Hier en daar zou wat zelfkritiek wel op zijn plaats zijn.

Pagina's